Zelfstandig, in haar stijlvolle hoge pumps!

Toen ik een kind was heb ik weinig zelfstandigheid geleerd, dat dacht ik tot vandaag. Er waren altijd vier beschermende handen boven mijn hoofd, en twee paar ogen die me nauwlettend in de gaten hielden. 
Mijn ouders scheiden, en zelf toen dat gebeurde en ik verder opgroeide met één afwezige ouder dacht ik niet dat ik zelfredzaamheid had bijgeleerd. 

(LEES DEEL 1)

Maar vandaag bekijk ik het anders! Als ik mijn pluszoon op de bank zie hangen voor al die blauwe schermen. Zijn vakantieperiode hier des huizes, en niet elders is zijn andere gezin, is voorbij. En als ik terugkijk op de voorbije tijd kan ik zijn bezigheden lijstje wel heel kort samenvatten: op de bank luieren met zijn multimedia, en met vader helpen klussen in de garage.

Waar is zijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid? Waar zal die uit groeien? Dat lees je in deel 1. Vandaag in deel 2 denk ik eens dieper na over mezelf…

 

DEEL 2:

 

Als jong kind

Ik groeide op zonder broers en zussen, alleen met mezelf. Andere kinderen in de familie zag ik amper. Buren werden gemeden, en ik mocht ook helemaal niet alleen op straat gaan spelen. We hadden een koer met wat grind, en dat was dus mijn terrein.
In de bossen spelen met een boomhut, takken of me vuilmaken, dat was mij niet bekend of geleerd. Een groep vrienden waar je als baby mee opgroeit tot hogere school, kampvuren, of zwempartijtjes, … zulke dingen kende ik alleen van in de film.

En toch voelde ik me nooit eenzaam. Misschien wist ik op die leeftijd gewoon niet beter dat het normaal was om alleen te spelen.

Daar leerde ik mijn eerste soort van zelfstandigheid. Ik leerde me alleen bezighouden. Fantasie om origineel te zijn werd geprikkeld. Zo leerde ik vindingrijk te zijn in mijn spelproces. Tijdsindeling was voor mij geen radeloze opdracht.

 

Jonge tiener

Mijn leven veranderde drastisch na de scheiding van mijn vake en moeder. Van een stabiele opvoeding met verankerde thuis, reisde ik naar een bestaan zonder discipline en regels. Ik was vrij om te gaan rebelleren waar ik wilde, maar ik moest daar tegen over wel mijn honger zien te verzachten.

Daar leerde ik terug zelfredzaamheid. Ik had geen leermeester of een ouderfiguur die er in veel kwantiteit voor me was. Dus ik leerde me staande te houden met de slechtste schoenen die ik ook had…

Terugkijkend op toen dacht ik altijd dat ik in die levensperiode niet veel geleerd heb. Maar eigenlijk wel. Creativiteit. Plus mijn sociale omgang, ik leerde toen wat vriendschap inhoud. Wat onvoorwaardelijk betekend, en ik ontdekte dat de wereld niet altijd even zoet is als ze eruit ziet.

 

Prille volwassene

Op het juiste niveau van mijn levenstijdslijn kwam ik mijn vriend tegen. We trouwden, kregen kinderen samen, en ik settelde me in een situatie vol liefde en geborgenheid. Gedaan met fantasiespellen en de strijd om het op mijn eentje te redden.

Met mijn basiscursus zelfredzaamheid, plus mijn man zijn aanmoedigingen, kwam ik als vrouw mijn twintig jaren uit. Als een bloeddorstige wolvin slurpte ik informatie op, en leerde ik tonnen aan levenservaringen bij.

 

Vandaag, als mamafiguur

Kinderen die me ‘mama’ noemen. Ik ben niet meer dat kleine eenzame meisje. Maar een volwassen zelfstandige vrouw. Dapper en stoer in haar stijlvolle hoge pumps.

 

Coco

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s