Communiceren op stages, een zoektocht met Autisme. Larisse

Dit is een artikel van Larisse Bollebakker, ze is nu 27 jaar jong en woont in Zwolle. Eerder schreef ze een eerste kennismaking, en vertelde ze hoe ze tot haar diagnose Autisme kwam.
Ze schreef ook over haar als kind naar school gaan en opgroeien.

In haar opleidingen op school heeft ze heel wat stages gelopen.
Die gingen helaas lang niet altijd even goed door verschillende factoren zoals mis-communicaties en persoonlijke omstandigheden.
Hier haar openhartig gastartikel over haar zoektocht met Autisme:

______

 

MIJN STAGES

 

Allereerste echte stage op een kinderboerderij:

Ik had verwacht dat de school zou communiceren met mijn stagebegeleider over mijn autisme. Maar de school ging er blijkbaar vanuit dat ik dat zelf wel zou vertellen en uitleggen.
Dus op 3 kwart van mijn stage toen ze eindelijk eens langs kwamen voor een serieus gesprek, vertelde de stagebegeleider open en eerlijk over dat ik niet zo makkelijk de taken oppakte en dat hij mij altijd opdrachten moest geven. Waar naar ik vertelde hoe het zat met mijn autisme. Toen wouden ze me ineens overzetten naar een zorgboerderij terwijl mijn stage er al bijna opzat. Ik was alles behalve blij, en uit eindelijk werd na een lang gesprek besloten mij toch de zelfde boerderij de stage af te laten maken.

Wel van geleerd dat de scholen dus alles aan mij zelf over laten.

 

kinderboerderij

 

Op stage in een tuincentrum

met dierenafdeling waar ik deels op de planten afdeling liep en deels op de dieren afdeling werkte, liep de communicatie ook niet soepel.
Zo was er een keer dat ze me beloofd hadden dat we samen een mooi bloemstuk zouden maken. Alleen was er geen tijd genoemd die dag. Ik heb de hele ochtend gewacht maar ze kwamen maar me maar niet halen. Toen vroeg ik in de pauze wanneer we het zouden gaan doen, na de pauze werd er geantwoord.
Dus ik blij, maar een uur na de pauze werd ik nog steeds niet opgehaald. Ik was toen helemaal verdrietig en heb van teleurstelling gehuild. Toen kwamen ze naar me toe wat er aan de hand was, en legden ze me uit dat het begrip na de pauze is tot aan van mijn werktijd.
Om mij te troosten hebben ze toen maar een tijd met me afgesproken dat we het bloemstuk zouden gaan maken. Het is een vrij eenvoudig bloemstuk geworden en ik mocht mee naar huis nemen.

 

Mijn zoektocht naar een goede dierenspeciaalzaak

ging ook niet makkelijk. Verschillende goede zaken hadden al stagiaires.
Toen kwamen we bij een kleine dierenspeciaalzaak, het leek prima maar toen we achter in een hele kleine ruimte voor de medewerkers kwamen was het vreselijk. Een overvolle uitlekbak van een koffiezetapparaat met oude koffie waar een dode vlieg in dreef, één tafel vol met troep en 1 of 2 stoelen meer was het niet. Ik ben me er kapot van geschrokken en ging huilend de zaak uit omdat ik het niet meer zag zitten daar te werken.

 

duo dierenzaak

 

De volgende dierenspeciaalzaak was erg mooi en groot, ik had goed contact en kreeg goede afspraken. Ik heb zelf daar mijn aller eerste echte vriend leren kennen. Alles ging goed als de echte baas aan het werk was.
Tot dat op een dag een andere medewerking de leiding had en de baas niet werkte. Hij wist niks van mijn afspraken en wou zich der ook niet aan houden. Hij vond dat ik net als alle andere stagiaires en medewerkers moest werken van 9 tot 6. En even een korte lunchpauze vond hij al helemaal niet goed.

Terwijl ik een afwijking heb in mijn cellen waardoor mijn energie te snel verwerkt word en ik daardoor om de maximaal 3 uur bij lichte inspanning en om de 2 uur bij intensieve inspanning moet eten en drinken omdat ik anders flauw val.
Dat had ik rustig uitgelegd en de baas vond dat nooit een probleem. Maar hij deed daar heel moeilijk over. Dus heb ik maar voor me zelf gekozen en even snel een broodje gegeten en wat erbij gedronken. 10 – maximaal 15 minuten was ik klaar en daar deed hij dan zo moeilijk over…

 

slapen

Mijn laatste dierenspeciaalzaak

was echt een fijne baas en stagebegeleider. Hij had zelf een kind met autisme en maakte goede afspraken met mij en mijn docent.
Het ging na elk gesprek met mij en mijn docent ook steeds beter. Tot dat door persoonlijke omstandigheden het niet goed met mij ging en het zelfs door ging tot op stage. Gelukkig begreep hij mijn situatie en had hij er begrip voor, waardoor ik mijn stage goed heb kunnen afronden en mijn diploma heb kunnen halen.

De mooiste stage was in de dierenkliniek van mijn eigen hond.

Het ging zo goed dat ik steeds meer mocht helpen en doen. Het enige min puntje was dat ik niet kon tegen het inslapen van de zieke dieren. Dan ga ik mee in het verdriet en moet ik toch een traantje laten.
Terwijl je als dierenarts assistente een steun moet zijn voor de mensen. Vanaf dat moment wou ik dierenarts assistente worden. Wat ik helaas niet heb kunnen bereiken omdat de opleiding voor mij te veel en te zwaar is.

Ik heb hele mooie herinneringen.

 

Bedankt voor het lezen en uw tijd!
Larisse

 

Een gedachte over “Communiceren op stages, een zoektocht met Autisme. Larisse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s