Larisse: als kind naar school met Autisme.

Eerder schreef Larisse een kennismaking en een artikel
over haar weg naar de diagnose van Autisme.
Vandaag vertelt ze eerlijk over haar schoolervaringen als eenzaam kind,
naar een onzekere vrouw. Een dappere zoektocht naar zichzelf. 

 

Mijn schooltijd

Mijn naam is Larisse Bollebakker, ik ben geboren op 6-11-1991 in Almere.

Volgens mijn moeder was ik al moeilijk vanaf de peuterspeelzaal. Als ze mij daar had gebracht en ze ging naar huis, duurde het nooit lang voor ik helemaal ontroostbaar was.

In de peuterklas werd mijn moeder gebeld of ze mij terug kwam ophalen.

In de eerste paar klassen op de basisschool probeerde ik om me niet eenzaam te voelen, altijd samen met de juffen te spelen.

 

De basisschooltijd

Op de basisschool vond ik vrienden maken moeilijk, daardoor was ik heel veel alleen.

Omdat ik veel alleen was, werd ik een makkelijk slachtoffer om te pesten.

Ik heb wel heel af en toe 1 of een paar meiden gehad waar ik mee omging maar dat waren geen echte vriendinnen.
Het leren ging goed maar ik had bijna nooit iemand om mee samenwerken of om mee in de pauze te spelen.
De basisschool was een moeilijke tijd voor mij omdat ik heel veel en lang gepest ben geweest. Zowel in de tijdens schooltijd als na schooltijd werd ik gepest bijna de volledige basisschooltijd. Ik kwam bijna elke dag huilend thuis, snelde naar boven naar mijn kamer en ging daar huilen en me zelf vermaken.
De leukste tijd was in de weekenden en vakanties wanneer we leuke uitjes gingen doen of op vakantie waren met het gezin.
Ik had ook andere hobby’s dan andere; ik zat op ballet en later op scouting terwijl anderen op een sport zaten. Ook had mijn moeder niet veel geld voor kleding dus kwam mijn kleding van bij de wibra en zeeman vandaan terwijl andere het kochten in modewinkels. Ze vonden altijd wel iets om mij mee te pesten.
De docenten zeiden tegen mijn ouders dat ik het fijn vond om alleen te spelen. Maar dat vond ik helemaal niet fijn, ik vond het heel lastig om vrienden te maken.

 

De middelbare school

Helaas was mijn middelbare schooltijd niet veel beter dan mijn basisschooltijd.

Ook hier ging het pesten door maar dan helaas nog naarder. Ook op deze school kregen de leerlingen alleen waarschuwingen. En dat maakte het pesten alleen maar erger.

Gelukkig kreeg ik wel één vriendin die in het zelfde schuitje zat als ik. We deden alles samen. Alle school opdrachten, alle schoolreisjes en in de weekenden waren we vaak bij elkaar. Later hoorde ik dat zei ook autisme heeft, maar in een heel andere vorm. We werden toen samen gepest, maar we hadden gelukkig elkaar om door de schooltijd heen te komen. 

Ik vond het wel moeilijk om te leren hoe ik met mijn Autisme om moest gaan.

Er is een hele zwarte periode in mijn leven geweest waarin ik echt wou dat ik niet meer dat ik op de aarde was. Zo heftig dat ik een briefje naar me moeder schreef:
was ik maar bij m’n opa in de hemel daar is alles goed en fijn.

Het enige waardoor ik daar verder geen actie heb ondernomen, is de gedachtes in mijn hoofd dat ik mijn familie en dierbaren niet het levenslange verdriet wou aan doen, dat ze mij zouden moeten missen voor de rest van hun leven. En de gedachte dat als ik mijn best bleef doen, ik verder kon studeren voor dierenarts assistente. Dat was toen mijn droombaan.

 

Mbo school en daarna

Het vinden van een geschikte school was moeilijk. De gesprekken tijdens de kennismaking waren veel belovend. Pest gedrag werd echt aangepakt. Een autistische beperking maakte niet uit want ze hadden allerlei leerlingen met verschillende beperkingen. Toen maar wachten op een bericht of ik daar mocht komen studeren.

Dat duurde veel te lang dus toen heeft mijn moeder gebeld of ze meer wisten, toen bleek dat ze mij daar toch niet lieten studeren omdat ze bang waren dat ik de praktijk niet zou halen. Toen zijn we met spoed opzoek gegaan naar een vervolg opleiding waar we nog maar één maand de tijd voor hadden.

Gelukkig vonden we een school met kleine klassen gemixt mbo niveau 2 en 3. Deze school paste echt bij mij. Later bleek de klas ook fijn te zijn.

Eindelijk een school en klas waar ze zich volwassen gedroegen.

Waar ik ook goed en fijn contact had met mijn klasgenoten. Het ging eindelijk weer steeds beter. Na twee jaar hard gewerkt te hebben, heb ik mijn mbo niveau 2 dierverzorgingsopleiding gehaald. Dat was weer een mooie mijlpijl in mijn leven.

Na een heel aantal jaren heb ik nog een cursus bloemschikken gedaan, maar dat bleek ook niks voor mij te zijn. Later heb ik nog een aanvraag gedaan voor een mbo niveau 3 opleiding maar die liep veel te moeizaam en er was totaal geen begrip voor mij.
Toen had ik besloten het via een thuisstudie te proberen. Dat heb ik een jaar vol gehouden en toen bleek dat het veel te veel voor mij was en dat ik het niet zou gaan halen helaas.

 

Vandaag

Momenteel zit ik in een moeilijke en onzekere tijd en doe ik alleen af en toe nog een gastblog schrijven. En soms geef ik een gastles over pesten, autisme of de gezondheidszorg. Verder wil ik momenteel alleen rust en even de tijd om voor me zelf uit te zoeken wat ik wil.

 

Larisse

 

 

2 gedachten over “Larisse: als kind naar school met Autisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s