Autisme gaat niet op vakantie.

We zijn halverwege juli 2019, en hier in België wil dat zeggen dat we nog niet eens op de helft zijn van de vakantie… Zo’n periode van twee maand waarin de kinderen thuis zijn van school is echt lang. Vele gezinnen en collega’s op mijn werk juichen enthousiast, maar voor ons gezin is het een periode van overleven.

We hebben een prille tienerzoon die Autisme heeft. School gaan betekend voor ons een tijd van structuur en rituelen. En in zo’n vakantie als deze vallen die vaste ritme’s weg. Begrijp dat dit voor een kind die enorm hecht en rust ervaart aan voorspelbaarheid hels moeilijk is om elke keer weer aan te passen aan een leegte.

Tijdens school kan je elk uur van de dag invullen. Het opstaan is een heel voorspelbare routine. Net zoals de lessen en de pauze’s. School is gedaan, en daar begint de avond. Huiswerk, wat spelen en het avondmaal. Daarop het slaapritueel en op een vast tijdstip in bed. In onze zoon zijn hoofd zijn het allemaal blokjes na elkaar die netjes opgevolgd worden.

Al die blokjes vallen van de ene dag op de andere dag weg. Ja die laatste dag school waar iedereen luidkeels de vakantie toe schreeuwt, is een moment waar wij als ouders al ongerust in ons haar krabben.
Je ziet kinderen vrolijk huppelen en dansen op de laatste deuntjes die uit de boxen klinken bij een groepsdans op de speelplaats. Je ziet ze hun juffen knuffelen en cadeautjes uitdelen. Terwijl wij zoiets doen kijken de leerkrachten ons bemoedigend aan. Voor hun is het ook vakantie, maar ze weten dat wij in een groot gat vallen die twee maand…

Wij krijgen al grijs haar, gaan de ruzie’s in ons gezin tussen de kinderen dagelijks aan. Maar staan we er eigenlijk genoeg bij stil wat deze periode voor ons kind betekend? Als mama klaag ik dat ik moe ben en ongezond eet. Dat hun kamer en speelgoedkast een zootje is, en dat ze aan tafel hun bord moeten leeg eten.
Maar wat klaag ik? 

Deze avond, zo’n twee uur na slaaptijd kwam zoon plots naast de sofa staan. Ik schrok want dat verwachte ik niet, en ik had hem niet naar beneden horen komen. ( Leuke waakhond heb ik. )
“Mama, ik kan niet slapen…” Beteuterd gezichtje. In eerste instantie wou ik beginnen roepen en zuchten. Maar hé, hebben we allemaal niet eens dat we niet kunnen slapen?

Een deken minder, veel te warm. Een warme tas melk met honing, en een ontspannende geur in zijn kamer. Door ervaring en veel zoeken, weet ik ondertussen wat helpt. ( Geloof me dat is een hele zoektocht geweest… )
Een kwartiertje later ging ik boven even piepen, en ook hij lag lekker te genieten van dromenland.

Autisme, ik heb er soms het raden naar wat er allemaal speelt in dat jonge hoofd van hem.

Ik maak me druk om zoveel dingen, maar ik moet ook stilstaan bij wat het voor hem is deze periode van het jaar.

 

Slaapzacht allemaal deze avond,
hopelijk vinden jullie snel je rust deze nacht.

Liefs, Coco

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s