Wanneer hij er is…

Anonieme Gastblog

 

Het is weer zover: hij is er. Mijn goede humeur die ik al een week hebt zakt weer naar beneden, ik loop nors en te brullen op onze andere kinderen.
Om de veertien dagen staat hij daar weer voor zijn weekend aan de deur. En vanaf die deur open zwaait ben ik weer het derde wiel aan de wagen.

Ik ben plusmama, en ook al ben ik al meer dan tien jaar in die situatie, ik kan het nog steeds niet verkroppen. Hij heeft me nooit mama genoemd, en dat hoefde ook niet voor mij. Hij is nu volwassener, maar ik moet hem nog steeds niet. Eigen kinderen zie je liever, maar ik zou hem toch ook moeten aanvaarden? Erbij nemen?

Ik ben vriendelijk, en ik zal praten als het echt moet. Van wat hij allemaal verteld over zijn vrije tijd hobby’s snap ik geen snars van, dus knik ik maar braaf ja. Hij is mijn man zijn goud. En als mijn man zijn zoon er is, voel ik me buitengesloten.

Het is alsof ik mijn plekje in huis moet plaatsmaken voor hem. Moet ruimen en wijken voor hem. Alles gaat dan rond hem draaien, ik word niet meer gezien. Ga ik me verstoppen in de tuin om te huilen, dan word ik pas na drie kwartier gemist omdat ze denken dat ik lig te slapen. 

Laat je hoofd niet zo hangen, schrijf zo negatief niet. Hij heeft je na al die jaren wel al aanvaard. Je bent dan ook met zijn vader getrouwd. Waarom voel ik mij dan zo buitengesloten? Ik kan niet lachen met hun lage niveau moppen. Ik kan niet lachen om hun lachbrullen bij een film. Mijn tv moet ik afgeven, mijn privé gesprekken met mijn man passen niet meer omdat zoon mee laat opblijft. Het eten moet ik delen, mijn lievelingssnoep in de kast gaat deels ook naar hem.

Ik ben te nors, ik overdrijf? Maar ik voel me er niet goed bij. Wat moet ik anders als zeggen dat er niets scheelt als mijn man vraagt wat er met me is. Ik zei het hem al eens: schat, ik voel me het vijfde wiel aan de wagen als hij er is.
Meid, je overdrijft! Antwoord hij dan, en dan word ik in het weekend overladen met mijn favoriete bloemen en tulpen.
Zou mijn man beseffen of aanvoelen dat ik me afzonder als zijn zoon er is? Zou hij aanvoelen dat ik het allemaal niet zo goed aankan? Daar zitten ze dan al lachend in de sofakamer. Ik aan de eettafel op de laptop, wel zeven meter verder.

Ik voel me eenzaam tussen al die mensen om me heen. Ik bijt verder, en een dezer dagen ligt het er allemaal wel eens uit. Wie weet wat ik jullie dan kom schrijven…

 

Tamarijke

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s