Leescijfers > thuiskomen:

Leescijfer: ik mag me er niet op fixeren. Bloggen is een hobby voor me. Het is uitlaatklep voor mijn gevoelens. Een plek waar ik ongezouten mijn mening kan delen. Ervaringen kan schrijven met veel kleur. Een online huisje waar ik mezelf kan zijn.

 

Waarom vind ik cijfers dan zo belangrijk?

Maar waarom wil ik dan zo graag gelezen worden? Waarom ben ik dan wel elke dag bezorgd om mijn bezoekersgrafieken? Het is de eis in de blogwereld dat je veel lezers hebt. Je moet gezien worden, naamsbekendheid maken, delen delen en delen.

Ook ik wil gelezen worden! Ik wil dat mensen mij gezien hebben, en als ze scrollen zeggen: ” Ha, die Coco. Daar klik ik op!”

Ik mag me er niet op vastpinnen op deze gedachten. Ik schrijf vanuit mijn hart, en niet omdat het moet. Heb ik de ene dag lagere leescijfers dan de andere dagen met hoge pieken, wel dan is dat maar zo. Ik mag daar mijn nachtrust niet voor laten. En toch, toch pieker ik.

 

Wat is het doel dat ik nog alles online gooi?

Als ik toch gewoon alles op papier kan kladden. Met inkt neerschrijven en wegstoppen in een donkere lade. Daar is mijn visie het antwoord op:

 

> Mijn visie:

Schrijven is helend, het kan je helpen om emoties te verwerken. Het maakt deel uit van je persoonlijke ontwikkeling, waarin je kan groeien.

Hier kan je ook anoniem schrijven, onder een pseudoniem. Dat creëert vrijheid, want je kan gewoon kwijt zonder weg te deinzen van wat bv je baas of je schoonmoeder van je zou kunnen denken.

 

Ik schrijf al van kinds af, gedachten moeten eruit. Onsamenhangend, geen touw aan vast te knopen? Als dat jouw zicht is in mij, is dat maar zo.

Ik ben gewoon mezelf!

 

Coco

 

 

Advertenties