De grond valt terug weg.

Wanneer je denkt dat alles goed verloopt in de liefde, maar de grond opnieuw vanonder je voeten wegvalt…

Een rollercoaster zo durf ik mijn leven op dit moment wel te beschrijven. Na de scheiding kreeg ik al snel weer een relatie. Nee, dat was niet voorspeld. Maar soms loopt het leven nou eenmaal anders dan je zelf in gedachten had. Ik had natuurlijk de liefde kunnen onderdrukken vanwege de scheiding, maar de liefde voelde te fijn om het weg te moeten stoppen.

Het voelde als een fijne relatie waarin ik mezelf kon zijn, stapelverliefd was en gelukkig was.

Mijn nieuwe relatie heeft net als ik ook kinderen, we woonden al snel samen en vormden voor mijn gevoel een gezin. Lastig was het soms zeker, je moet elkaar nog leren kennen. Samen leven terwijl ik nog emoties (vooral frustratie richting mijn ex) had en mijn leven door de scheiding eigenlijk totaal op de kop staat. Wel moest ik wennen en heb ik me ook zeker op diverse gebieden aangepast. Maar dat had ik er voor over. Ik kwam tenslotte ook bij hem in huis én in hun gezin, dus leek het voor mij vanzelfsprekend dat ik diegene was die zich moest gaan aanpassen.

Was het achteraf verstandig? Misschien niet, maar fijn was het zeker wel.

Eindelijk voelde zijn huis ook als mijn huis, mijn zoontje zijn fotolijst hangt aan de wand, ik werd betrokken met het bedenken van de nieuwe keuken, mijn kleding mocht uit de dozen en bij in de kledingkast. We deden dingen als gezin, de kinderen waren bij mij als er gewerkt moest worden en ik toch thuis was, maar als ik aan het werk was hoefde ik ook geen oppas te regelen maar kon mijn zoontje gewoon daar zijn. Het voelde als thuis en als een gezin.

 

voeten

 

Totdat het nieuwe er af ging, het normaal werd en er meer strijd kwam. Het blijkbaar toch niet zo goed klikte, waarbij ieder niet zichzelf kon zijn en er werd besloten een einde er aan te maken…

Nu weet ik wat mensen bedoelen met liefdesverdriet….
Nog nooit heb ik zoveel kunnen huilen… Nog nooit heb ik zo hard kunnen huilen…

En natuurlijk waren er wel eens wat onenigheidjes, maar dan werd daar over gesproken, praatten we er over en was het vaak klaar en konden we weer verder. Althans zo voelde het en zo dacht ik. Helaas bleek het anders te zijn en kreeg ik op een zaterdagavond te horen dat ik een eigen woning moest zoeken. Wat er verder nog is gezegd geen idee, maar het licht ging bij mij uit en de grond viel onder mijn voeten vandaan. Normaal nadenken kon ik even niet en ben maar even een rondje gaan lopen, weg rijden kon niet want mijn auto sleutels werden afgepakt. Niet omdat ik niet weg mocht, maar meer om de angst dat ik mezelf met de auto van kant zou maken.

Na het rondje wandelen heb ik de laptop open gedaan en ben ik maar op zoek gegaan naar een vakantiewoning. Heel marktplaats bij langs geweest en airnb site bekeken, diverse berichten gestuurd. De volgende dag een vriendin geappt, waarvan ik weet dat ze regelmatig niet thuis is en waar ik in het begin al wel eens een weekend ben geweest omdat ze er niet was. Ik appte haar met de vraag of toevallig deze week haar huisje weer leeg was. Enorm blij en dankbaar was ik dat ze appte dat ik gerust in haar huisje kon, aangezien ze er de komende dagen niet was. Ik pakte me spullen, nadat iedereen wakker was want ik wou niemand wakker maken. En ben toen naar haar vertrokken. Die middag is het me zelfs nog gelukt een vakantieappartement te regelen waar ik eind van de week in zou kunnen.

Enorm dankbaar en blij hierom en ben ik nog steeds.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder. Vooral in de eerste weken heb ik het echt enorm zwaar gehad. Voel me gebruikt en aan de kant gezet. Hun hebben hun gewone leven weer terug, ik moet totaal opnieuw beginnen. Een vakantieappartement, zonder tuin in een dorp met weinig faciliteiten, moet mijn tijdelijke thuis worden, dagelijks ben ik op zoek naar een woning die we voor langere tijd kunnen huren. En ik hoop dat ik binnenkort definitief te horen krijg of ik wel/niet urgentie krijg en dan hoop ik dat ik snel een woning zou krijgen. Want de particuliere woninghuur is niet te betalen als alleenstaande moeder.

 

home

 

We proberen nog de relatie te hebben, maar dan ieder in een eigen woning. Al merk ik dat ik dit ook erg lastig vind. We zien elkaar veel minder, waardoor er veel minder liefde is, de liefdevolle appjes en gesprekken die er waren zijn er nu nog amper. Van een liefdevolle relatie, waarbij ik me intens gelukkig voelde. Naar apart van elkaar wonen, weinig contact en vooral ieder z’n eigen leventje leven. Mezelf dan ook vaak afvragend of ik dit wel wil én kan. Ik wil zo graag die liefdevolle relatie terug die er was, naar mijn idee kan dat ook best als we apart wonen. Maar dan wil ik elkaar toch ook regelmatig kunnen zien, de liefde en het verlangen voelen in appjes en de telefonische gesprekken en de momenten dat we bij elkaar zijn. Maar helaas was ook dat niet mogelijk.  Misschien verwachtte en verlangde ik wel dingen die niet haalbaar zijn. En misschien was deze relatie helemaal niet haalbaar.

Ik ben kapot, ga door omdat het moet maar me emmertje is vol. Ben beroerd, wordt gek van al me gedachten die alle kanten op gaan, voel me enorm rot, intens verdrietig en er is een grote leegte. Eet omdat het moet, maar er gaat weinig in.
Wel merk ik dat ik af en toe meer rust krijg en de positieve dingen probeer in te zien. De dingen weer oppak die ik niet meer deed omdat het gezin en de liefde voor ging, meer tijd voor mezelf pak en minder rekenschap hoef te houden met een ander. Maar andere momenten kan ik het enorm zwaar hebben, het leven wat er was enorm missen en me enorm alleen, gebruikt en aan de kant gezet voelen. En lukt me totaal niets.
Ik dacht écht dat ik een nieuw leven had, we samen een toekomst opbouwden maar ineens is alles over. Ik kan dat niet zomaar aan de kant zetten en accepteren, wat hun blijkbaar wel kunnen. Nu weet ik wat mensen bedoelen met liefdesverdriet. Ik zal dit moeten verwerken, maar wat is dit enorm jammer en wat heb ik nog enorme verlangens naar de relatie die er was.

 

Janine

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s