Zou ik het dan toch nog niet volledig verwerkt hebben?

Een kennis van ons is nog niet zo lang geleden mama geworden, ik denk dat het zo ongeveer een maandje geleden moet zijn. Als trotse kersverse mama stuurt ze dan ook wel eens wat fotootjes van de kleine en het gezinnetje door. Heel logisch lijkt me, hoe zou je zelf zijn?

Niets speciaals aan toch, zie ik je nu denken, waarom vertel je dit nu? Ik vind het zelf ook wel heel leuk hoor dat ze dat doet. Sinds ik zelf mama ben, ben ik helemaal weg van kindjes, ik zou ze zo opeten (bij wijze van spreken)! En toch voelde het deze keer voor mij niet goed om die foto’s van het gelukkige gezinnetje te zien.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun ze dat zeker. Meer zelfs, van mij zou ieder gezin zo gelukkig mogen zijn. Alleen, het deed me zoveel pijn. Ik voelde een nijpend gevoel in mijn hart, een prangend jaloers gevoel stak de kop op. Ik heb dat zelf nooit gehad. Allemaal door die stomme postnatale depressie, die ondertussen wel al enkele jaren geleden is.

Echt waar, ik voel me gelukkig nu, helemaal niet meer zoals ik me toen voelde. Volgens mij had ik dit dan ook al lang verwerkt en een plaatsje kunnen geven.

Door mijn plotse gevoel blijft mijn hoofd maar malen, de ene vraag na de andere komt boven: Waarom komt dit nu opeens terug de kop opsteken? Waarom voel ik die pijn, die jaloezie? Wat is er mis met mij? Zou ik het dan toch nog niet volledig verwerkt hebben? Wat moet ik dan nog ondernemen om het alsnog te gaan verwerken?

 

Clemsie

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s