Neen, ik vind dat moeilijk. Ik laat dat niet graag aan anderen zien. Bij mijn man kan ik dat wel. En aan mijn kinderen kan ik dat ook wel tonen dat ik verdriet of pijn heb.

 

Maar bv aan collega’s vind ik dat heel lastig. Enkele weken geleden stond ik ’s morgens op voor een werkdag. Met enkele badkamerbezoeken wist ik al meteen dat mijn buik niet goed was. Met de buikgriep in de lucht, wist ik vlug hoe laat het was.

Ik ben een doorbijtertje. Dus nog een laatste doorspoelen van de toilet en zonder ontbijt dan maar op de fiets richting werk.

Op het werk moest ik dringend terug naar het kleine kamertje… En zo liep ik om het half uur steeds heen en weer. Het was niet te doen meer. Ik kon bijeen plooien van de buikkrampen. En het was op den duur enkel water dat eruit kwam.

En toch zette ik door. We waren al met veel zieke collega’s thuis, en ik wou niet opgeven om mijn werkende collega’s niet in de steek te laten. Anders waren ze weer met een man minder om al die werkdiensten op te vangen.

Ik at een halve speculoos om wat suiker binnen te hebben dacht ik. Maar zelf een half glaasje flauwe cola kon me niet helpen. Ik bleef de gangen op en af lopen en toen ik zwarte sterretjes voor mijn ogen zag moest ik duidelijk mezelf halt toeroepen.

Totaal uitgeput moest ik me op een stoel laten zakken. Ik had al laten melden dat ik niet goed was. Maar anderen waren niet erg behulpzaam of wouden geen handen uit de mouwen steken om me te helpen.

Tot er iemand zei dat ik me moest neerleggen op een bed. Omdat ik zei dat ik me toch precies voelde draaien. Ik zei nog ik ga flauwvallen denk ik. Maar zelf dat riep geen aandacht op. Nee niet doen hoor, je moet je werk afwerken, zei die alleen maar.

Dus lag ik daar alleen op dat bed in een kamer. Ik voelde me suf, energieloos, elke minuut ging ik achteruit. Doordat ik niets gegeten had was mijn energie compleet weg. Maar door het neerliggen ging dat draaien toch weg. Ik liep nog vlug naar toilet met braakneigingen, maar toen ik alweer op bed lag was er nog steeds niemand komen kijken.

Ik zag door het raam mensen passeren. Ik lag dan wel in een afgelegen kamer, maar zochten ze me dan niet? Zo gingen er 20 min voorbij, ik kreeg de kracht niet terug om mijn werk voort te zetten. Ik voelde me zo enorm alleen en ik kon wel huilen.

Toen zag ik een collega passeren die mijn werk kent, ze leek me te zoeken. Ik riep maar ze hoorde me eerst niet. Ik riep nog eens en toen merkte ze me op. In haar ogen zag ik meteen begrip en compassie. Ze haalde er een verpleegkunde erbij, ze meet mijn te lage bloeddruk en te snelle pols op. Ze belden nog even mijn baas, en ze stuurden me naar huis.

Ik kon huilen! Ik wilde niet opgeven, doorzetten, en mijn collega’s niet in de steek laten. Maar mijn lichaam zei stop.

 

Ik huilde niet, slikte de brok in mijn keel weg. Ik voelde me al zo zwak, ik wou mijn zwakte niet laten zien. En toch was het zichtbaar. Ik moest wel opgeven.

Neen, mijn tranen laten zien vind ik zeer moeilijk.

 

Coco.

 

 

>> Meer LEZEN over de Tag: Vragen aan Jezelf
Meedoen? Mail naar anoniemjezelf@gmail.com voor een samenwerking! En schrijf je eigen gastblog voor Anoniem Jezelf! 

Advertenties