Een paar maanden geleden veranderde ik van werk, achteraf bleek dit een keuze te zijn die ik al veel langer had moeten maken. De vorige omgeving had absoluut geen positieve invloed meer op mij. Ik had pijnen, spanningen en was ook niet de fijnste persoon om bij te zijn, zelfs niet in mijn privé omgeving.

 

Waarom ben ik veranderd

Er waren heel wat veranderingen in de organisatie, met onder meer een nieuw management als gevolg, extra lagen, nieuwe en andere visies en aanpakken. De omgeving, tot op dat moment was wel een goede omgeving voor mij maar dat veranderde dus. De klik met de nieuwe directeur was er niet (eerder het omgekeerde, ik voelde dat hij een hekel aan mij had), gelukkig kwam er een manager tussen. Alleen, die buffer bleek niet voldoende te zijn.

Naast die vijandige omgeving waarin ik me ook absoluut niet geapprecieerd voelde (niet enkel mijn gevoel beaamde dat, ik had ook een lager loon dan de rest van de mensen op  hetzelfde niveau want ik moest nog veel leren, blablabla – eerlijk volgens mij is de waarheid eerder omdat ik een jonge vrouw ben), kwam er ook nog eens bij dat er dingen aan mij gevraagd werden die indruisten tegen mijn eigen normen en waarden.

Om een voorbeeld te geven, ik moest gaan eisen dat mensen zouden overwerken omdat het erg druk was. Ze mochten wel flexibel kiezen op welke manier, maar het kwam erop neer dat ze een volle werkdag op 10 dagen extra zouden moeten presteren. Dit terwijl dit een onderneming is die zegt te staan voor ‘mensgerichtheid’. Ik begreep dat dit voor sommige collega’s niet mogelijk was gezien hun familiale situatie maar kreeg het deksel op mijn neus omdat ik nog maar durfde begrip voor hen op te brengen.

Ik had een goede band met mijn collega’s. Dat en het feit dat ik een gezin heb en mijn kost kon verdienen, zorgde ervoor dat ik het twee jaar heb blijven volhouden in deze situatie. Tot plots mijn oog viel op een andere vacature en ik in overleg met mijn partner en de psycholoog besloot om toch maar mijn kans te wagen, met succes!

 

Hoe gaat het nu

Ik had schrik voor de veranderingen, wat als het zou tegenvallen? Of toch mijn ding niet zou zijn? Zou ik al die nieuwe zaken wel kunnen? Zouden de mensen me wel liggen? Zou ik een even goede band hebben als met mijn oude collega’s?

Wat blijkt: de mensen hier zijn lief, medelevend en behulpzaam, nog meer dan mijn vorige collega’s. Ik wordt door de verschillende niveaus geapprecieerd en ik zit niet meer in een landschapsbureau waardoor ik ook minder prikkels te verwerken krijg.

Ja ik ben nog wel eens onzeker en ik ben (mogelijks) nog niet helemaal ingewerkt. Ik kan meer helpen meedenken en voel me nuttiger. Ik ben blij dat ik de stap heb durven zetten!

 

Clemsie

 

Advertenties