Deel 6 : Communicatie, begrip en liefde!

Anonieme Gastblog van Sophia & JASSper.
Over hun geheime relatie, met Autisme.

 

autism.pngSophia is een anonieme blogger,
partner van iemand met Autisme.
Ze schrijft graag over “ons” :
over de relatie met haar man JASSper.
Omdat ze haar ervaringen wil delen,
anderen wil laten zien dat het wél kan:
een relatie met Autisme.
Voor beide mensen gebruiken we een pseudoniem.
Zo kan Sophia vrijuit vertellen in een reeks van 7 delen.

__________________________________________________________

 

 

Communicatie is nodig! Zoals in elke relatie.

De ervaring is ook gewoon dat er communicatie nodig is, net zoals in elke relatie. Dat denk ik toch. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik die dingen als een kusje, in het begin meer miste. Ik ben wel gaan zeggen “ik zou graag hebben dat je me even vastneemt”. Dan deed mijn man het eigenlijk zowat meteen. Ik had dan wel altijd iets van “het is zeker geen slechte wil, want als ik het vraag, wil hij het wel altijd doen, al was het dan heel vaak wel heel onhandig”.

En zie, dat wat ik miste kreeg ik gisterenavond en deze morgen dan plots wel spontaan… een kusje toen hij naar het werk vertrok, zonder vragen, maar ik heb hem wel meermaals gezegd dat ik dat ook graag heb als we afscheid nemen.

Toen ik gisterenavond in zak en as zat en mijn handen op de tafel liet rusten, legde hij zijn handen erover heen en zei tegelijkertijd “dat komt wel in orde”. En hij zei zelfs daarna: “maar ik begrijp dat dat frustrerend is”.

 

Begrip en begrijpen:

Ik ervaar wel dat JASSper me niet altijd begrijpt. Zelf zegt hij dat dat is omdat mijn gevoelswereld zo rijk is, en dat vindt hij soms heel moeilijk en verwarrend. Het gevoel dat ik door die frustratie heb, zal hij misschien niet zo heel goed aanvoelen, al denk ik sowieso van wel. De handeling die hij stelde en de woorden die hij erbij sprak, deden mij op dat moment wel allesbehalve eenzaam voelen. Ik voelde mij gisteren echt ondersteund. Echt wel… en dat heb ik wel meer bij hem. Ik besef ook wel dat dat niet altijd even hard zal zijn.
Voor hem had ik ook een partner, die dan geen autisme had. Hoe een goede man hij ook was, bij hem heb ik me ook wel eens niet ondersteund gevoeld… Dat lijkt me dan ook weer normaal… Mijn partners zullen dat gevoel bij mij ook wel eens hebben…

Bovendien ben ik een echte stresskip, en de rust en nuchterheid die hij bezit, brengen mij tot rust. Eigenlijk zowat altijd.

 

Het meest belangrijke in onze relatie: liefde en wederzijds begrip, maar vooral het niet willen veranderen van de andere. Ik aanvaard hem met al zijn pluspunten en tekortkomingen en hij doet dat ook bij mij.

 

 

Ik voel me niet NIET emotioneel verwaarloosd.

Ik voel mij alleszins niet emotioneel verwaarloosd, dat las ik laatst in een of andere getuigenis die nu facebook lijkt rond te gaan. Ik vind zelfs dat mijn partner mij heel goed aanvoelt en aanvult.

Ik heb wel de ervaring dat mensen die heel klassiek kijken naar een relatie dat vaak niet begrijpen, en dat is jammer… Ik zie mijn ventje immers graag, heel graag…

 

Sophia

 

 

__________________________________________________________

Hier ↓ kunnen jullie een aardige reactie achter laten voor Sophia en JASSper, dat vinden we heel sympathiek! Dankjewel voor het lezen!

Binnenkort ons laatste stukje!
Hoe vonden jullie deze reeks artikelen?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s