Hoe kan jij zo snel vergeten? En vergeven?

Moest ik in jouw schoenen staan, ik zou het niet kunnen vergeven. Laat staan dat ik het zou kunnen vergeten. Ik heb het al moeilijk om mezelf te zijn. Hoe jij kan doen alsof er niets ergs gebeurt is, dat kan ik niet. Ik kan het niet vergeten en verder gaan zonder te denken dat het me niet geraakt heeft.

 

Jij bent zo onomwonden rechtuit!

Je bent een open boek. Een krachtige collega met het hart op de tong. Je brengt leven in ons team, wat we hard nodig hadden. Jij bent het die ongezouten haar mening zegt, maar ook correct haar werk uitoefent. De patiënten zien jou graag komen, en ik vind het geweldig om met je samen te werken. Omdat ik dan weet waar ik sta en wat ik van je kan verwachten. Ik kan van je leren.

Maar niet iedereen vind jou zo geweldig. Veel collega’s kunnen het niet waarderen dat je zegt waar het op staat. Je denkt wel na voor je iets zegt, maar staat er iets jou niet aan dan zal iedereen het geweten hebben.
Ik vind dat die eerlijkheid wel mag geapprecieerd worden. Want al die achterklap en dat geroddel op het werk moet maar eens stoppen. Rotte appels en roddeltantes heb je op elke werkplek, maar bij ons maken ze er een kunst van om van een muis een olifant te maken.

 

Van muis naar olifant praatjes:

Een hoestje, werd omgedraaid tot een ze is zwanger verhaal. Een foto op Facebook, werd omgetoverd tot een affaire. En een traan om familie verlies werd gedoopt tot mishandeling door echtgenoot.

Geloof je het niet? Maar vijf (drie?) mensen zijn er nodig om verder te roddelen, met telkens sappige leugens en verzinsels bij… Ja, soms gaan collega’s die verhaaltjes echt geloven! Gelukkig zijn er enkele dappere collega’s bij die je dan ‘sterkte’ komen wensen… :-)) Dan kan je mond openvallen of je begint vol ongeloof te lachen…

 

Maar nu ging het te ver…

Onze oprechte collega valt ziek thuis, van een persoonlijk gezondheidsprobleem tot een lekkage bij de verbouwingen. Het nieuwe jaar had haar nog niet veel goeds gebracht. Haar periode van ziekte werd verlengt door omstandigheidsverlof. Met de reden dat haar zoontje naar de kliniek moest voor een cruciale operatie.

Toen ze terug het werk hervatte kreeg ze een ongezouten mening van een collega naar haar hoofd geslingerd:

Het leek wel alsof je niet meer wilde komen werken. Is die operatie van je zoon echt wel waar? Want ik weet niet meer wat ik moet geloven.

 

Mijn collega trok het haar zo erg niet aan dat ze haar aanvielen op het feit dat ze lang aanwezig was. Omdat ze laat zien dat ze leergierig is, en iedereen weet dat ze een goeie werkkracht is die haar honderd procent inzet.

Maar dat ze haar op persoonlijk familiaal vlak aanvallen… Dat vind ze een brug te ver!

 

De mensen die huilen, zijn degene die te lang sterk gebleven zijn.

Vol ongeloof… Ze heeft haar verdedigd, het uitgeroepen… En dan is ze in tranen uitgebarsten!

Deze roddels gingen heel het gebouw rond, zelfs tot aan de baas zijn oren. Dat ze niet meer wou komen werken, en leugens over haar zoon verzon.

Dat ze zich moest verdedigen, terwijl de bewijzen er duidelijk waren, is ook zo erg. Werk en privé zou gescheiden moeten blijven. Je moet je persoonlijke redenen toch niet nog eens gaan verdedigen?

 

Erg aangedaan…

De collega en heeft zich geëxcuseerd, er is veel water bij de wijn gedaan, en ze zijn nu terug de beste maatjes. De roddeltantes op de gangen zijn de mond gesnoerd en zijn nu bedaard. Dan vraag je je af; wat zal de volgende vette roddel nu weer zijn?

Mijn collega heeft er nog lang haar hart van moeten luchten tegen mij, haar stress en bloeddruk draaide op volle toeren. Ze kan nog steeds niet geloven hoe mensen zo kunnen zijn…

Ook zij is nu gekalmeerd, de bui is over. Haar zoon heeft zijn cruciale operatie probleemloos doorstaan, is herstellende maar heeft wel levenslange opvolging nodig.

 

Ik kan niet vergeten!

Mijn collega heeft het de roddelmolen wel vergeven. Ze werkt door alsof er niets gebeurt is. Wat moet ze ook anders? Je moet nog steeds met die mensen werken. Ze neemt geen remmen weg, en blijft nog steeds zichzelf. Dapper en zelfverzekerd, zorgzaam en met een gouden hart zorgt ze ook thuis voor haar gezin.

Maar ik kan deze hele situatie niet vergeten. Het draait in mijn hoofd. Hoe kan ik nog op het werk mezelf zijn? Iets persoonlijks vertellen? Als het ieder moment tegen jou kan keren. Ze dingen tegen jou kunnen gebruiken.

Til ik er te zwaar aan? Draaf ik te erg door? Wat vinden jullie? Hoe zouden jullie met heel dit gebeuren omgaan?

 

Coco

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s