Mijn geheim – ik ben een stiekeme eter

De laatste tijd ben ik me meer en meer bewust gaan worden van mijn eetgewoonten, die eigenlijk niet altijd even goed zijn al lijkt het naar de buitenwereld toe vaak wel zo te zijn. Ik probeer er namelijk op te letten om gezond te eten en suikers te mijden en dit lijkt ogen schijnend goed te lukken maar de werkelijkheid is echter soms een ander verhaal.

Ik heb heel vaak zo’n drang naar zoet, en ik durf dan ook wel eens te zondigen. Dit zondigen, dat doe ik dan ook meestal stiekem.

 

Stiekem

Stiekem voor mijn omgeving, stiekem voor mijn man die super gezond eet. Stiekem omdat ik ook liever ‘goed’ wil bezig zijn en niet wil toegeven aan mijn omgeving (en mezelf) dat ik dat niet ben. Stiekem omdat ik dat ongezond eten niet onder controle lijk te hebben, ik ben, vrees ik, echt verslaafd aan suiker en hoe hard ik ook mijn best doe, ik ontkom er niet aan. Misschien wil ik dat ook wel helemaal niet.

 

Emo eating

Ben ik dan een emo-eater zoals men dat noemt?

Ik merk wel dat ik me schuldig voel als ik me weer eens heb laten gaan, want eerlijk, 1 chocolaatje dat volstaat niet, het moet een pak chocolade zijn. Ik eet dan eentje omdat ik het verdient heb of omdat ik al zo goed mijn best deed, of omdat ik boos ben, moe ben, gefrustreerd … de volgende komt erbij omdat het zo lekker was en dan nog eentje. De gedachten die daarop volgen, herken je misschien “daarna stop ik, … goh, als ik nu die pak gewoon leeg eet, het op is, dan koop ik niets meer.”

Ik koop ook niets meer, voor een heel eind. Ik  hou het soms een maand vol, dat niet snoepen, maar die zin in zoet. Oh die zin, die blijft en het is iedere keer een gevecht met mezelf. “Ik kan het beter niet doen”, “het is beter voor mijn lijn”, “komaan, je kan het, als je man het kan, trouwens, het is gezonder”, “ik faal als ik nu opgeef”,  … uiteindelijk geef ik op wanneer ik even heel veel stress heb en moe ben. Of doordat er iets in huis komt van snoepgoed voor de kindjes. Voor die ene keer, goh dat kan toch geen kwaad? We zijn terug bij af.

 

Oplossing

Zou ik meer karakter en doorzettingsvermogen moeten hebben om dit vol te houden en misschien zelfs nog om te gaan sporten? Hoe lastig ook, door te kijken naar mijn man bijvoorbeeld die wel voldoende karakter heeft?

Zou de oplossing liggen in het aanvaarden van dat minder gezonde stukje van mij en het niet te veroordelen? Zou ik minder zin hebben in die snoep als ik er zou aan toe geven zonder het te bestempelen als ‘slecht’?

Of ben ik gewoon hopeloos? Wat denken jullie? Herkenbaar?

 

Clementine

 

Een gedachte over “Mijn geheim – ik ben een stiekeme eter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s