Gastartikel – Poëzie brief van Mieke aan haar dochter.

 

De liefde van een mama…

Ik heb zo naar jou verlangt.

Eindelijk was je er. Je groeide in m’n buikje.
Ik voelde je. Ik streelde m’n buik in de hoop dat jij mijn knuffels voelde.
Ik zong voor je in de hoop dat je me hoorde.
Toen deden we echt letterlijk alles samen.
Nam je zelfs mee naar het werk.

Toen ben je geboren.
En dan begint het. Genieten van elke moment. Want je groeit toch zo snel.

Drie jaar thuis, dan kwam het: je achterlaten op je 1 ste grote schooldag 😪
Met gemengde gevoelens begonnen we allebei aan het avontuur. Ik liet je ’n beetje los.
En zie je nu nog sneller opgroeien.
Nu bijna 4 jaar. Als ik je wil helpen zeg je: “Mama ik wil zelf doen!”
Elke leeftijd. Elke dag. Elke nieuwe schoolweek is een nieuw avontuur voor ons beide. Wat leer je nu bij?

Binnenkort zal je ik je weer iets losser moeten laten en opnieuw en opnieuw
en opnieuw… tot je op eigen benen wil/kan staan.

Maar weet: je blijft voor altijd m’n meisje dat huilend op m’n schoot
mama’s troost nodig had. Het lachende rennende kind naar mama als de schoolbel gaat. Het zieke kindje dat verzorging en troost nodig had. Het kindje dat vroeg voor
het slapengaan: “Een verhaaltje mama aub?”

Voor altijd ben jij m’n meisje!

Een meisje dat dan niet meer elke dag mama’s hulp nodig heeft
maar als je me nodig hebt zal ik er altijd staan.
Onze verbonden navelstreng is weg, maar in fantasie hangen we
nog aan elkaar verbonden. Voor eeuwig en altijd!

 

Mieke,
jouw mama.

 

Advertenties