Geen begrip op het werk.

Het gaat goed op mijn werk. Ik werk er graag. Maar ik ontvang er geen begrip voor mijn thuissituatie. Ik mis er respect en ik voel me onbegrepen.

Onze zoon komt al enkele dagen huilend naar huis van school. En dat ik hem dan niet kan opvangen, omdat mama een hele week moet werken, dat breekt mijn hart.
Voor hij gaat slapen is het een hele kermis, en valt hij tussen zijn tranen door in slaap. Hij voel zich eenzaam en kan zijn hoofd niet stilzetten.

(Over zijn autisme en alles wat daarom draait vertel ik later.)

 

Een NEE heb je, een JA kan je krijgen.

Met die visie ging ik op het werk bij de grote baas. Ik vroeg of ik de dag nadien twee uurtjes vroeger mocht gaan stoppen, zodat ik mijn zoon na school kon opvangen. Ik had al opgevangen dat de collega’s met een man meer waren. Dus als ik enkele uren zou wegvallen zouden ze dat probleemloos kunnen opvangen.
Maar de baas liet me zelfs niet uitspreken…

Hij begon met zijn armen hopeloos in de lucht te zwaaien, krapte twijfelend in zijn haar, rolde zijn ogen om. Hij leek wel te veranderen in een ander mens.

Het eerste wat hij zei: “Als ik dat vandaag aan jou moet toegeven, staat er hier overmorgen weer iemand anders te smeken. En waar staan we dan? Je moet je uren werken, en daarmee uit.”
Die situatie en zijn positie begrijp ik wel, dat zei ik hem ook.

 

Ik kreeg het koude deksel op mijn neus.

Maar het was alsof hij me meteen de mond wou snoeren. En ik kreeg er geen woord meer uit toen hij dichter naar mijn gezicht toekwam en me vlakaf zei:
“Je moet me zelf je verhaal niet meer doen!”

Ik stond aan de grond genageld. Kon geen woord meer uitbrengen. Hoort een baas niet benieuwd te zijn naar hoe het met zijn personeel gaat? Het is hem blijkbaar teveel om mij even oprecht te vragen hoe het echt met ons gaat. Of te weten te komen wat er met me aan de hand is. Dat het om mijn zoon gaat lijkt hem helemaal koud te laten.

 

Macht of onmacht?

“Als je me verteld dat je huis in brand staat, ja dan heb je een reden. Dat is een onverwachts gebeuren uit onmacht. Dan kun je naar huis.”

Maar aan dit geef ik niet toe. Dan moet je maar naar je huisarts bellen en je een attest vragen!”

Ik keek hem met grote ogen aan. Wat een woordenkeuze! Zei hij nu dat ik naar de huisarts moet bellen? Wat zou ik die dan moeten zeggen? ‘Hallo, mijn kind ligt te huilen op zijn bed. Ik kan niet werken.’

 

Hulpeloos.

Vol ongeloof in mijn hoofd wist ik dit nog uit te spreken. Ik wou het uitschreeuwen, maar ik denk dat ik het met een piepstemmetje gezegd heb:

“Als je zo reageert, dan hoeft het voor mij niet meer. Ik zal wel blijven tot mijn uur. En van mijn hart een steen maken.”

Ik trilde op mijn benen, had mijn armen als een mantel om me heen geslagen. Wat gebeurde er?

 

Je hebt je optie.

De baas zei: “Je kan je huisarts bellen en je een medisch attest vragen. Zeg niet dat je geen mogelijkheid hebt! Laat weten als je niet aanwezig bent!”

En hij beende het lokaal uit, mij verbijsterd achterlatend. Net kwam er een collega binnen, ‘laat me even’ wist ik nog uit te brengen, en ik liep huilend naar de toilet kamer.

 

Uit de hoogte naar lagergelegen kelder.

Hoe kon hij geen begrip voor me opbrengen? Ik kon het nog accepteren dat ik niet vroeger mag vertrekken. Maar dat hij me zo onrespectvol behandelde, kon ik niet vatten. Ik heb nog nooit problemen met hem gehad. Dat hij nu zo dicht tegen me aanstond, en zei dat hij zelfs mijn verhaal niet wou aanhoren, dat heeft me geraakt. Dat zorgt ervoor dat ik zijn niveau in mijn hoofd serieus laat kelderen.

Gelukkig krijg ik van mijn collega’s wel begrip, niet van allemaal want je hebt altijd wel rotte appels in een team die onnodige commentaar moeten leveren. Maar de meesten zitten wel met me in. Ik kon mijn hart luchten, en dat bedaarde me wel.
Alleen heb ik tijdens mijn verhaal de harde woorden van de baas niet uitgesproken. Waarom niet? Het is nog altijd mijn baas, wie ben ik om hem zwart te maken? (Anoniem bloggen, geeft me daarin de vrijheid mijn mening te delen.)

 

Jij blaft, ik bijt.

Ik voel me als een nummer, niets meer in de ogen van mijn baas. Omdat ik mijn werk wil houden heb ik deze week dus op mijn tanden moeten bijten, elke keer weer een steen van mijn hart maken en doorwerken. Na mijn uren zoonlief geruststellen en hopen dat hij energie en doorzettingsvermogen kan putten uit zijn nachtrust.

Het gaat nu iets beter met hem, maar de ervaring op mijn werk zal ik niet zo vlug vergeten!

Of ik de baas de komende tijd nog zal erover aanspreken? Ik weet het eerlijk gezegd nog niet. Ik zou het moeten doen, het borrelt in mijn binnenste. Ik zou hem willen confronteren met de manier hoe hij naar me geblaft heeft. En hem het verhaal willen vertellen. Maar heeft dat nog nut? Wat is jullie mening?

 

Coco

 

2 gedachten over “Geen begrip op het werk.

  1. Waauw, wat een heftig verhaal. Ik zou er persoonlijk ook niet mee om kunnen, al ligt zijn reactie mogelijks voor een stuk ook bij zichzelf. Misschien iets anders wat hem ook nog parten speelt of zo waardoor jouw komst eventjes ongelegen komt.

    Nu, ik vind dat een leidinggevende hoe dan ook empathisch moet zijn, dat lijkt me zeker een key-eigenschap. Aan alles toegeven hoeft niet, maar wel op zijn minst luisteren en in het beste geval ook kijken hoe je samen met je werknemer tot een oplossing kunt komen die voor beiden comfortabel voelt.

    Geliked door 1 persoon

    1. Mijn vraag zal hem inderdaad teveel geweest zijn, en ongelegen. Dat weet je niet als ondergeschikte. Ik snap wel dat hij veel aan zijn hoofd heeft en veel verantwoordelijkheid. Maar er moet wel empathie zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s