Jij papa, ik geloof je niet!

Het is niet mijn vader, en ook niet mijn man. Maar wel een vader met zijn zoon en dochter. Een toevallige ontmoeting en een spontane uitspraak van mij…

Onze zoon met autisme en ik snuffelden rond in de bibliotheek, hij was erg onrustig en luisterde moeilijk. Ik merkte een vaderfiguur op, met ik denk zijn zoon en dochter van ongeveer dezelfde leeftijd. Ze luisterden ook niet echt naar z’n richtlijnen.

 

Zal je ook zo blij zijn als het terug school is? Troost je; nog even…

Ik zei het met een glimlach, het was er sneller uit dan ik dacht hoor. Ik bedoelde het zeker niet kwetsend of verwijtend ofzo…

Dit was zijn antwoord, hij zei het zo nuchter klinkend:

Voor mij mag de vakantie nog langer duren hoor, ik heb geen last met hun.

 

Ik keek hem ongelovig aan, hij draaide zich om. Te laat was ik met nog een reactie te geven. Ik geloofde hem niet! Welke ouder zou zoiets kunnen zeggen? Meent hij het wat hij net zei? Of wou hij het niet toegeven?

Is hij misschien een vader die nooit thuis is? Altijd gaan werken, en de zorg aan iemand anders overlaat. Misschien dat de moeder of de babysit wel een ander antwoord zou geven…

Of wie weet is hij wel een super strenge vaderfiguur waar de kinderen schrik van hebben omdat ze weten wat anders de gevolgen zijn? En durven ze misschien nog niet een piep te geven, zijn ze daarom altijd zo stil en energieloos…

Goh, ik was er mijn hoofd over aan het breken wat de situatie in hun gezin dit moment in de vakantie zou zijn… Of overdrijf ik misschien? Het was toch maar amper twee weken vakantie?

Gaat het bij ons thuis echt zo slecht? Ja, ze zien elkaar graag en zouden elkaar niet kunnen missen. Maar soms zouden ze mekaar kopstoten willen geven, of ze liggen krijsend en schoppend op de sofa… Speelgoed wordt in het rond gegooid, stemmen worden luider en luider, …

Ik zit vaak met mijn handen in het haar, en zeg het ook luidop tegen hun: “Ik weet niet meer hoe ik op jullie moet reageren!” Na de zoveelste woedeaanval, huilbui, of ik wil niet luisteren moment.

Het is toch normaal te twijfelen aan je aanpak van de opvoeding? Doe ik het wel goed? Moet ik net als die vader kunnen zeggen:

Ja hoor alles gaat vlot, doe er nog maar eens twee weken bij.

 

Een kind met autisme, daar nog verschillende andere leeftijden bij… Het werd me deze vakantie allemaal eventjes teveel…

Ik pink een traan weg voor het slapengaan, en morgen raap ik mijn moed en onvoorwaardelijke liefde weer bij elkaar!

 

Mama Coco

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s