En toen melde ik me ziek…

Keihard sterk proberen te blijven, muurtje om me heen aan het bouwen en maskers weer op. Totdat ik niet meer kon en doorgaan ook eigenlijk niet meer mogelijk is.

Het werk gaat wel door, collega’s die je dienst wel overnemen.
Even tijd voor mezelf, tot rust proberen te komen en de dingen doen die moeten gebeuren en waar ik steeds maar tegen aan of voor weg loop.

Dankbaar, enorm dankbaar met de vriendin waar bij ik woon. Die me laat inzien dat ik nu écht voor mezelf moet gaan kiezen, vrij moet nemen omdat het anders straks echt verkeerd gaat en ik ook niet meer voor mijn zoontje kan zorgen.
Dus ik appte de baas. Vertelde heel eerlijk dat ik er doorheen zat en ik het niet zag zitten op op deze manier de groep te draaien.

Me ziek melden met een griepje voelde echt niet goed, eerlijkheid past meer bij me en duurt natuurlijk ook het langst.

Ze had er begrip voor, keek er niet raar van op en wenste me sterkte. Ik heb gehuild om haar reactie, omdat ik deze reactie totaal niet had verwacht. En tegelijkertijd betrapte ik me dus dat mijn mindset enorm negatief is.

De eerste dag vrij, zocht ik de financiële dingen uit die ik wou uitzoeken. En kwam ik definitief tot het inzicht dat het huis echt verkocht moet gaan worden. Van de hele scheiding doet dit me nog wel het allermeeste pijn en verdriet. Ons huis wat we samen maakten zoals we het wouden, waar we ons zoontje hebben zien opgroeien en wat zijn thuis is.
Verwijten krijg ik naar me toe, dat ik maar wat moet toegeven zodat hij in het huis kan blijven wonen. Maar dan zal ik duizenden euro’s er bij in moeten schieten en ik wil best een beetje toegeven, maar niet alles.
Pijn en verdriet dat straks ons zoontje zijn thuis kwijt is. Papa die bij zijn nieuwe vriendin wil gaan wonen, mama die al bij vrienden in woont. Pff soms denk ik wat doe ik hem aan. Maar terug gaan is geen optie, ik heb nog steeds geen spijt van de keuze om te scheiden. Was en kon mezelf niet meer zijn en we zijn teveel uit elkaar gegroeid om samen nog gelukkig verder te gaan. Maar wat is dit zwaar, moeilijk en kut.
Ik heb er misschien wat gemakkelijk over gedacht, gehoopt dat hij er zou blijven wonen. En dat dit niet mogelijk is, valt me het zwaarst en deed de emmer doen overstromen.

 

Nu dus thuis, wat ook enorm dubbel voelt.

Ik ben niet ziek, wil het liefst ook wel werken maar ben er totaal niet bij met mijn hoofd. Voel me zwak en slecht omdat ik niet aan het werk ben.

Probeer alsnog sterk te zijn, maar zodra ik dan er over schrijf of er over praat moet ik me best doen me tranen te bedwingen.
Zondag nog naar de stad geweest en dat was ook echt even heel gezellig, fijn en goed. Maar maandag dus niet aan het werk geweest. Zaterdag wel naar de intocht van sinterklaas en dan maandag weer niet op mijn werk verschijnen? Ik kan toch niet wel leuke dingen doen, maar niet aan het werk zijn?
In strijd met mezelf, met mijn muurtjes, maskers en gedachten, hopelijk ben ik sterk genoeg om mezelf hier doorheen te trekken.

Een gebroken been was gemakkelijker geweest.

 

Janine

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s