Tranen onder mijn masker.

We dragen allemaal een masker, en we willen onze onzekerheden en twijfels verbergen. Maar gisteren viel spontaan mijn masker af en begon ik te huilen… De muur rond me brokkelde af, en ik liet een klein stukje van mezelf zien.

Op mijn werk, ik was aan de laatste kamer van mijn ronde toe. Al een hele week liep ik emotioneel door alle stress en drukte in mijn hoofd. En ook al de hele avond liep ik met een brok in mijn keel die ik niet doorgeslikt kreeg.

Lichamelijk ben ik uitgeput, geestelijk kan ik nog even doorbijten. Maar emotioneel geraak ik zo echt wel op.

 

Het liefdevolle gebaar:

Het bezoek van mijn patiënt stond net op om te vertrekken naar huis, ze namen van elkaar afscheid. Ze wenkte me dat ik mocht binnenkomen, dus ik bleef.

Ze gaven elkaar zorgzaam een kruisje op het voorhoofd: “God zegene en beware je.”

Het was een veel betekend gebaar, zo liefdevol. Je zag de onvoorwaardelijke liefde in hun ogen. Het was een teder moment.

Spontaan brak mijn hart en sprongen de tranen in mijn ogen. Ik wou het eerst nog verstoppen, maar ik kon niet meer. Als een klein kind begon ik te snikken. Ik holde de kamer uit met een snikkende onverstaanbare “Sorry!”.

Een andere vrouw, bezoek, vanop een andere kamer kwam me op de gang troosten met een papieren zakdoekje. Het gaat wel weer, zei ik. Maar ik was zo op.

 

De reden van mijn verdriet:

Zowel binnen op de kamer aan de patiënt als aan haar vertelde ik de reden van mijn verdriet, en liet een stukje van mijn persoonlijke koffer aan hun zien:

Mijn mémé en pépé deden die vroeger ook altijd, bij het slapengaan en bij een vertrek. Ze waren zo enorm gelovig. En ik vond het toen als kind altijd iets onnozel. Maar ik draaide nooit mijn hoofd weg, want ik voelde hun liefde erin. En op den duur werd het een ritueel.

Een gebaar waar ik tot vandaag niet bij stilstond. Toen ik het bezoek dit zag doen, zag ik in een flits mezelf weer staan met mijn familie… Het brak me, omdat ik nooit van hun afscheid kunnen nemen heb…

 

Verdriet laten zien:

Bovenop alle stress en drukte van ons gezin en werk, ben ik dat verdriet even vergeten. Ik lijk alles weg te drukken. Luister niet meer naar de andere stemmen in mijn hoofd. Dat moet ik gaan veranderen, en ik moet terug tot rust komen. De warmte om me heen voelen.

Het is menselijk om je gevoelens, je verdriet te laten zien. We respecteren je nu meer omdat je een stukje laten zien hebt van wie je bent.

Ze troosten me met een knuffel en een schouderklop. En als ik nu nog eens die kamer binnenga, spreken we zonder woorden maar wel met veel respect.

 

We zijn allemaal mensen, waarom voelt het niet aan alsof het meer mogelijk is om ons masker te laten vallen?

 

Coco

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s