Doorgaan omdat het moet…

De scheiding… ik heb er nog steeds geen spijt van.
Maar eigenlijk ben ik inmiddels wel op…

De strijd keer op keer met mijn zoontje voer doet me zoveel verdriet. Ik wil zo graag de lieve mama kunnen zijn met het luisterende kindje. Hij zegt inmiddels keurig sorry, om het vervolgens net zo hard weer te doen. En ja hij moet en mag ook zeker kind zijn, kan ook heerlijk knuffelen, lekker spelen en ook lief zijn. Maar de zware momenten tellen wel 3x zo hard en doordat ik niet lekker in me vel zit, kan ik toch echt minder van hebben. Met groot verdriet van mezelf.

 

Eenzaam:

Me veel eenzaam en alleen voelen. De scheiding is een slopend traject en die moet ik uiteraard alleen aangaan. Veel uitzoeken en keuzes die gemaakt kunnen worden en die alleen mijn man en ik kunnen maken. Gelukkig hebben we een scheidingsexpert, maar veel moeten we toch echt in overleg samen beslissen. En tijdens zo’n gesprek is dat echt zoveel moeilijker. Thuis weet ik vaak wel wat ik wil en wat ik wil zeggen, maar tijdens zo’n gesprek klap ik vaak dicht of komt mijn ex met andere argumenten.

Maar ook me in de steek gelaten voelen door mijn ouders, broertjes en zusje. Mijn ouders waarmee ik inmiddels het contact heb verbroken, ik ben langs geweest maar m’n moeder zei dat ze hier nooit zullen komen. Heb ze een brief geschreven met de dingen waar ik altijd al tegen aan ben gelopen, maar nooit tegen ze heb durven zeggen.
Geen steun van me ouders, het zelf maar uit moeten zoeken en zelf maar moeten doen. Geen luisterend oor of een helpende hand.  Mijn broertjes en zusje die hetzelfde vinden als mijn ouders en waar ik ook niets van hoor. Via mijn ex krijg ik nog wel wat mee van wat daar wordt gezegd, maar bepaald positief is het niet.
Ook van mijn schoonouders waar ik wel een goede band mee had, hoor ik helaas niets.
Mijn ex die dagelijks bij mijn ouders of zijn ouders eet, hulp krijgt van hun en ik die er voor mijn gevoel zo’n beetje alleen voor sta.

Naja niet helemaal alleen want de vrienden, en dan vooral de vriend, waarbij in ik woon steunen me keihard. Enorm dankbaar met ze! Zonder hun had ik dit niet door kunnen zetten, was ik wellicht maar weer naar mijn ex terug gegaan. Omdat mijn en zijn familie dat wou, niet omdat ik het zelf had gewild. Of had ik de keuze gemaakt, om een einde te maken aan mijn leven. Een keuze die wel vaker door mijn hoofd heeft gespookt, maar ik nog nooit heb gedurfd, maar de laatste tijd voor de scheiding weer veel door mijn hoofd spookte.

Een einde maken aan mijn leven. Een slechte keuze, maar als het leven zo zwaar is dat je niet meer kan en niet meer wil, ja dan lijkt me dat echt wel de beste manier.

Maar ook voel ik me wel eenzaam doordat ik weinig contact heb met de vriendinnen – kennissen die ik heb. Op mijn werk wel collega’s en zoveel vriendinnen – kennissen waar ik goed mee kan praten heb ik ook niet. En ik wil ook niet iedereen lastig vallen met mijn gezeur. Maar soms is het fijn dat een ander je even een appje stuurt, je uitnodigt om te komen eten of gewoon even een kop thee te drinken zodat je even uit je dagelijkse ritme bent.

 

Dankbaar:

Dankbaar met de vrienden waarbij ik woon. Maar ook hun hebben hun dingen en problemen en zitten natuurlijk niet altijd te wachten op mijn gezeur. Ik wil ze niet lastig vallen, ze zijn er voor me maar soms krijg ik het idee dat ze gewoon even geen zin hebben om weer naar mijn gezeur te luisteren, wat ik ook zeker wel snap.
Ben superblij met dit plekje wat ze me geven en dat we samen kunnen leven als een soort van samengesteld gezin. Bijzonder, uniek maar zo enorm dankbaar voor.

Mooi om te zien hoe we geaccepteerd worden door hun omgeving. De buren die ons ook uitnodigen tijdens een feestje, de andere buren die ook een zakje snoep hebben tijdens Sint Maarten voor mijn zoontje, beide ouders die ook voor mijn zoontje een zelfde zakje snoep hebben tijdens Sint Maarten, tijdens de feestweek krijgt mijn zoontje ook een pet van haar vader, zijn ouders die tijdens een dagje weg (mijn zoontje was niet mee) de kinderen een cadeau geven en ook een cadeau meenemen voor mijn zoontje.

Kleine dingen, maar die ik echt groots waardeer en bewonder en enorm blij mee ben.

 

Werk:

Werk wat ook niet lekker loopt. Ik wil de zorg uit, doe enorm m’n best maar de werkdagen vind ik lang en zwaar. Nu op zoek naar een baan in een winkel, waar je geen zorgtaken hebt.
Ik zou wachten totdat de scheiding rond is, maar op het werk commentaar gekregen dat mijn werkhouding is verslechterd. Ik baal hier enorm van want ik doe zo enorm mijn best op op het werk niet te laten merken en mijn werk te doen zoals het hoort. Maar helaas niet goed genoeg. Mijn contract wordt wel verlengd, maar ik ga actiever op zoek naar een andere baan en de sollicitaties zijn al verstuurd.

 

En dan de scheiding…

De dingen die uitgezocht moeten worden, de afspraken die er gemaakt moeten worden, de gesprekken met de scheidingsexpert en alle andere bijkomende zaken. Keer op keer merk ik wel weer waarom ik niet meer samen kon leven met mijn ex. Veel frustraties en ergernissen. Maar ook teleurstelling en verdriet. Het huis wat wellicht verkocht moet worden, dat doet me ook echt wel verdriet. Het thuisplekje van mijn zoontje wat we hem nu moeten gaan ontnemen.

Mijn ex heeft een nieuwe relatie en echt dat maakt me niets uit, maar maakt me wel angstig voor de toekomst van mijn zoontje. Ik moet het loslaten…

Want wat voor persoon is het en wat voor invloed heeft ze op mijn ex? Sowieso maak ik me zorgen om mijn zoontje als die bij zijn vader is, ik kan niet zien of er goed voor hem wordt gezorgd en moet het loslaten. Probeer ik ook, maar soms is dat écht heel lastig.

 

Mijn masker:

Al met al ben ik op en heb ik inmiddels vaak mijn masker maar weer op…
Probeer ik te doen alsof het goed met me gaat…
Soms weet ik niet meer wat ik voel en hoe ik me voel, zet ik mezelf uit om maar een beetje mens, huisgenoot en mama te kunnen zijn. Ik merk soms zelfs in de kleine dingen dat het op is, maar laat het zo min mogelijk merken. Al kost het me op bepaalde momenten echt heel veel moeite.

Gelukkig zijn er ook momenten dat ik kan genieten van de kleine normale dingen, zoals een avondje bank hangen.
Maar als ik vaak alleen ben, als er niemand thuis is of tijdens een autorit, rustige werkdag of een wandeling alleen, als ik dan echt tot rust kom, het masker af kan doen, komt de pijn in mijn lichaam naar boven, komen er gedachten in me hoofd die ik weg stopte en lukt niks me meer zelfs douchen is me dan teveel moeite. Ben ik boos, verdrietig, teleurgesteld en compleet op.

Maar ik ga door…
Schrijf wel van me af hier… want dat is zo fijn en lucht me écht op…
Een andere keuze dan doorgaan is er namelijk ook niet…

 

Janine

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s