Verjaardag zoontje in twee.

Door de scheiding, vieren we nu ook de verjaardag van mijn zoontje apart. We hadden er voor kunnen kiezen om het samen te vieren. Maar door de negativiteit die ik over me heen heb gekregen had ik daar geen meer zin in. Een hele middag lief, leuk en aardig doen, nee sorry dat ging ik niet trekken. Ik had het graag willen doen, maar weken was ik er beroerd van, zag ik er als een berg tegenop, waardoor ik toch besloot dat we het apart gingen vieren. En dat was best moeilijk.

 

Negativiteit over me heen:

Na de scheiding heb ik veel negativiteit over me heen gekregen. Er moest relatietherapie gedaan worden, ik kon niet zomaar ineens zeggen dat we gingen scheiden. Maar wat ze niet zagen en wouden zien was dat ik er al een hele tijd mee bezig was, dat ik me best al deed om er aan te werken, maar dat hij dat niet wou en niet inzag.

Nu ik vertrokken was, wou hij er wel aan werken en wou hij het graag wel weer goed hebben. Maar voor mij was het te laat, te vaak hadden we al geprobeerd en mijn vertrouwen en hoop was te veel beschadigd. De liefde was op en ik voelde me niet meer als zijn vrouw. We waren teveel uit elkaar gegroeid en het was op tussen ons.

Mijn ouders die vonden dat ik een postnatale depressie had, last van me schildklier, zeiden me niet meer te herkennen en zijn zelfs naar de dokter geweest. Meerdere malen gesprek met ze gehad, maar er werd weer niet geluisterd naar me. Ze hadden hun conclusie klaar. Dus ik ben voor ze naar de dokter gegaan, me verantwoord dat ik niet depressief was en dat het een weloverwogen keuze was. Bloed laten prikken om de schildklier maar even te laten checken. En uiteraard was het bloed goed.
Daarna nog een keer een gesprek gehad met me ouders, maar er waren alleen maar verwijten naar me. We waren getrouwd in voor én tegenspoed, ik kon niet zomaar zeggen dat ik wou scheiden we hadden ook een kind samen. Ja, maar bij elkaar blijven voor alleen ons zoontje was geen optie. Ik zat daar vol woede en teleurstelling, geen begrip geen steun maar alleen maar verwijten. Boos want ook al had ik geen goede band met mijn ouders, wat had ik graag gehad dat ze er voor me waren.

Dankbaar ben ik met de vrienden die er keihard voor me zijn, want zonder hun had ik niet sterk genoeg kunnen zijn om mijn eigen keuzes te kunnen maken. Was ik wellicht wel in relatietherapie gegaan, omdat anderen dat wouden. Was ik waarschijnlijk wel bij hem gebleven, omdat anderen dat willen en niet omdat ik het wil.

Een aantal weken later zei hij tegen me dat hij blij was dat ik de knoop heb doorgehakt en inmiddels ook inziet dat het op was tussen ons. Inmiddels heeft hij een nieuwe relatie. Maar het contact met mijn ouders en schoonouders is nog steeds slecht. Ik durf er eigenlijk ook niet meer heen te gaan, bang voor weer negativiteit. Me weer te moeten verantwoorden en het toch niet goed te kunnen doen.

M’n lontje is al kort, ik doe keihard m’n best de liefste mama te zijn, de fijne huisgenoot te zijn bij de vrienden, me aan te passen aan hun dingen, maar soms is het zo verdomde moeilijk!

 

De verjaardag:

Mijn zoontje jarig en door de negativiteit deden we dus de verjaardag in twee. Zijn familie bij hem en mijn familie bij mij, was de bedoeling. Dus belde ik mijn moeder op om dit te vertellen.

Haar antwoord, brak mijn hart. Ze vertelde dat ons zoontje in het ouderlijk huis woont, ze niks bij de vrienden heeft te zoeken waar ik nu woon en dus ook niet langs komt. We moesten de verjaardag maar gezamenlijk vieren. Ik benoemde dat ik hier woon en ons zoontje bij beide evenveel. Maar ze bleef bij haar standpunt en kwam dan ook echt niet. Mijn broertjes en vader ook benaderd, maar die dachten er hetzelfde over. Mijn broertjes, waar ik er altijd voor ben geweest, waar ik altijd voor ben opgekomen lieten me nu keihard vallen en stikken.

Mijn zusje die was de enige die wel kwam, voor mijn zoontje, maar ze kwam. En dat terwijl ik een slechte band met haar heb, doordat ze altijd werd voorgetrokken. Dankbaar was ik dan ook zeker dat ze wel de interesse had om langs te komen.

Ik gaf diverse cadeaus aan mijn zoontje, m’n zusje kwam langs, vierde het met de vrienden waar ik bij in woon, we gingen uit eten en maakten er gezellige feestelijke dagen van. Het was goed, fijn en gezellig.

 

Onzeker en jaloezie:

En dan krijg je de foto’s door van de verjaardag viering bij mijn zoontje z’n vader… Prachtige cadeaus, veel cadeaus waarbij de tranen in mijn ogen springen. Had ik wel de goede cadeaus gekocht? Heb ik zijn verjaardag wel goed gevierd. Bij zijn vader krijgt hij meer cadeaus, maar ook meer visite.

Het gemis is ineens extra aanwezig, de jaloezie nog meer en tegelijkertijd nadenkend over de cadeaus voor december die ik misschien toch maar moet aanpassen.

Ik wil hem niet tekort doen, ik wil dat hij blij en tevreden is.

 

Janine

 

Een gedachte over “Verjaardag zoontje in twee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s