Door mijn oproepje gezocht: jouw geheim kreeg ik veel verhalen
en antwoorden ingestuurd… Dit is een gedichtje dat ik kreeg ingezonden
van een goeie vriendin die anoniem wenst te blijven. Ze is niet zo’n heuse schrijfster 🙂 Maar ik vond dit gedichtje wel iets hebben. Vinden jullie het ook zo herkenbaar? 

Groetjes, Coco 

Anoniempje, dankjewel om dit in te zenden. Hopelijk vind je iemand
waar jij je geheim kan aan toevertrouwen! 

_________________________________

 

Mijn gedicht:

Een geheim.
Maar het vreet aan me. Kan ik dit met iemand delen?
Ja/nee.
Aan wie?
Wie kan ik vertrouwen?
Maar wie kan je tegenwoordig nog vertrouwen?
Familie nee.
Vrienden nee.
Wie dan nog wel?
Alleen jezelf.

 

Dat is mijn idee van een geheim, het vreet aan me. Het verscheurd me. De keuze. Ik wil het delen. Maar ik vraag me af met wie. Want wie ken ik nog vertrouwen? Als mijn vertrouwen teveel te erg gekraakt wordt? Familie en vrienden hebben me gekwetst. Wie staat er dan nog klaar voor me om naar mij te luisteren? Wie zal mijn geheim in een mapje steken, en het daar alleen bewaren?

 

Anoniem

 

 

Doe ook mee in deze rubriek: Mijn geheim

-> anoniemjezelf@gmail.com

 

Advertenties