Kathleen, ook wel Misses Lee, was er heel onzeker over toen ze me dit artikel mailde. “Is dit bruikbaar?” Vroeg ze me. Het deed haar deugd mijn reactie te lezen dat dit juist is waar ik naar op zoek ben. Waarom zou ze twijfelen? Dit artikel is herkenbaar, vol emotie, eerlijk en persoonlijk.

Kathleen, je hoeft je echt niet zo onzeker te voelen! Je schrijfstijl is echt aangenaam lezen! Bedankt voor je samenwerking, en graag lezen we meer van jou in de toekomst! 

Liefs, Coco

 

Je vind Kathleen op haar blog: missesleeblog.wordpress.com
Over imperfectie, zelfzorg en liefdevol ouderschap.

 

Nu laat ik haar aan het woord in een eerste gastenartikel
voor Anoniem Jezelf:

__________________________________________________________________________

 

Ik ben wie ik ben, of toch niet?

 

Ik ben ik. Ik ben 33 jaar en ik ben mama. Ik hou van dansen en van muziek. Ik hou van schrijven. Dat zeker, ik hou echt van schrijven.

Ik schrijf graag over mezelf en mijn gevoelens. Ik schrijf om te vergeten, ik schrijf om te onthouden, maar bovenal schrijf ik om te verwerken.

 

Vandaag moest ik denken aan een klasmoment in de lagere school. Zo eentje dat in mijn geheugen gegrift staat. We deden groepswerk. We moesten een probleem oplossen. Welk probleem dat was, weet ik niet meer. Maar ik herinner me wel dat ik graag wilde meewerken. Ik stak mijn hoofd overal tussen – vrij letterlijk (als kleintje zie je namelijk niet altijd alles). En ik wilde mijn zeg doen, want ik had goede ideeën, al zeg ik het zelf. Tot de juf zich naar me toekeerde en riep:

“Wat ben jij toch een moeial, precies een ‘Moeder Overste’!”

Ik stond perplex. Ik was 11 jaar en de juf die me leerde over het leven noemde mij een ‘Moeder Overste’. Ik had het moeten opvatten als een compliment want een ‘Moeder Overste’ is een kloosterzuster die aan het hoofd staat van een klooster, een leider dus. Maar in plaats daarvan rende ik wenend de klas uit. Ik was nota bene 11 jaar, en net zowat half uitgescholden door mijn juf, over een eigenschap die eigenlijk mijn sterkte zou moeten zijn. Waarom mocht ik niet gewoon zijn wie ik wilde zijn? Waarom werd mijn ‘bemoeizucht’ (of leiderschap, het kind moet een naam hebben) zo de kiem in gesmoord? Waarom mocht ik niet gewoon leiden en experimenteren en mijn zeg doen en kijken hoe de andere kinderen daarop zouden reageren? Ik begreep het toen niet, en ik begrijp het nu nog steeds niet.

 

Ik ben ik. Ik ben 33 jaar en ik ben mama. Ik ben een leider. Maar soms ontbreekt het mij aan moed om de leiding te nemen. Omdat ik me geïntimideerd voel door de personen rondom mij. Omdat ik dominantie voel bij iemand anders en geleerd heb me dan onderdanig op te stellen. Omdat ik geleerd heb mijn mond te houden, daar in de klas, toen ik 11 was. Gelukkig heb ik tegenwoordig als volwassene vaak wel de moed om gewoon mijn stem te laten horen en om mijn mening te zeggen. Maar soms voel ik me even terug dat meisje van 11 dat in haar schulp wil kruipen, dat niets durft zeggen uit angst om buiten gesloten te worden.

 

Ik ben ik. Ik ben 33 jaar en ik ben mama. Ik hou van dansen en van muziek. Ik hou van schrijven. Dat zeker, ik hou echt van schrijven. Ik ben wie ik ben, als de anderen me toelaten het te zijn.

 

Kathleen

 

Kathleen foto

Meer lezen over Kathleen op haar blog: missesleeblog.wordpress.com
Over imperfectie, zelfzorg en liefdevol ouderschap.

 

Advertenties