Hoe vertel je iemand dat hij stinkt?

Onlangs viel het me ook op, iets wat anderen me wel al eens vertelden maar ik zelf nog niet op gemerkt had. Die ene collega, die ruikt niet zo fris. Het is niet dat hij naar zweet ruikt, maar fris is het ook niet. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom niemand hem er al op durfde aan te spreken.

 

Mijn verantwoordelijkheid!

Ik zie het eigenlijk wel een beetje als mijn verantwoordelijkheid om dat nu wel te gaan doen. Niet enkel omdat ik over het algemeen wel een vertrouwenspersoon ben en ik er dan ook wel op vertrouw dat ik dat tactvol kan. Hoewel zo iets tactvol aanbrengen … het blijft moeilijk.
Ook omdat ik leidinggevende ben en zo iets dus wel gestuurd moet worden, want wat als collega’s beginnen roddelen of erger nog daardoor niet willen samen werken met die persoon, die trouwens wel erg goed is in zijn job?

 

Hoe breng je dat nu?

Ik heb er lang over nagedacht, veel over opgezocht, hoe breng je zo iets nu? Want zou die persoon dat zelf beseffen, misschien kan die er zelf niets aan doen? Een drama wil je daar nu ook weer niet van maken, dus het echt super serieus aanpakken, dat lijkt me dan ook weer zo overreageren.

Eigenlijk zou je dat zo een beetje moeten kunnen brengen alsof het de normaalste zaak ter wereld is, een beetje zoals bezorgd vragen of er niets aan de hand is wanneer iemand moe is “amai, je ziet er moe uit, alles in orde?”  Maar dan als een statement zoals “Oei, je kan wel wat deo gebruiken”. Bij heel dichte vrienden of familie zou je dat vast wel zo aanpakken denk ik dan. Bij een collega waar je dan weer verder vanaf staat ligt dat wel wat moeilijker, ook al zijn de intenties dan wel goed, je wil toch niemand kwetsen.

 

Ik boodschap.

Ik vond dat ik de boodschap als ik-boodschap moest brengen (ik heb gemerkt dat …) zodat die persoon zich niet geviseerd voelt. Anderzijds, als ik niet vertel dat ik al opmerkingen kreeg erover, is het misschien ook te ad hoc en zal hij er niets aan veranderen. Moeilijk dus.

 

Hoe ik het aanpakte:

Met een hart dat waarschijnlijk 300 slagen per minuut haalde, probeerde ik dan toch maar het minder leuke nieuws te brengen in een persoonlijk gesprek. Ik begon het gesprek voorzichtig met uitleggen dat ik iets wou vertellen maar zelf niet goed wist hoe ik het moest aanpakken (tja, eerlijk is eerlijk, niet?).

Vervolgens vertelde ik over de opmerkingen die ik kreeg en dat ik het eerst niet wou zeggen omdat ik er zelf nog niet op gelet had. Omdat het me recentelijk dus wel opgevallen was, vertelde ik het nu wel, enkel met goede bedoelingen en vooral omdat ik die persoon een goede persoon vind. Want uiteindelijk is het een randgegeven, en de persoon an sich veranderd daardoor niet.

Dat hij geschrokken was, lijkt me normaal. Anderzijds leek hij het wel te appreciëren dat ik het vertelde. Alleen, ik weet op vandaag nog steeds niet of ik er goed aan gedaan heb of niet. Wat denken jullie?

 

Liefs,

Clementine

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s