Het terugzien deed me niets.

Zomers opgekleed, klaar voor een meidendagje, stapte ik de bomvolle tram uit. Wat een drukte toch altijd met de vakantie. Daar huppel ik liever niet tussen, maar om bij mijn vrienden te geraken moet ik wel even doorbijten.

 

En toen zag ik haar…

Ik herkende haar eerst niet, alsof er nog een dronken waas voor mijn ogen bleef hangen. En toen als een ingevende donderslag, herkende ik de blik in haar ogen: Medeleven, interesse, herkenbaarheid? Ik weet het niet.

Ik herkende je, omdat we samen zijn opgegroeid in een ver verleden. En toch herkende ik je niet meer, je bent een vreemde voor me geworden na al die jaren.

Jij, een verloren deel van mijn familie die ik al lang ontlopen had, stond daar plots voor mijn neus. Een menigte achter mij, een bende voor mij. Wat zou ik doen?

 

Nood aan informatie?

Ze riep: “Hoi!” Ik zwaaide “Hey!” terug. Maar mijn benen minderden geen vaart. Mijn verstand luisterde naar mijn voort stappende voeten, en ik hield niet stil. Mee met de stroming van de kwebbelende reizigers, haastend naar hun ontspanning. Ik naar mijn eigen weg.

“Sava?” Riep ze nog vlug over haar schouder. Smekend om aandacht en informatie? Het is al zeker ruim 17 jaar geleden dat ik met dat schijnheilig mens nog contact heb gehad.

“Ja hoor!” Riep ik nog net na over de hoofden van het volk rondom ons. Klonk het overtuigend genoeg? Maar hopelijk klonk het ook gesloten, en duidelijk: Ik maak geen tijd voor jouw babbel!

 

Verplichtingen? Verdedigen?

Ik ben toch niet verplicht om te blijven staan? Ik heb aan dat negerende stukje familie toch geen verantwoording af te leggen? Ze hebben het toen niet voor me opgenomen, ze zagen mij en mijn gezin toen niet staan. Waarom zou ik dan nu plots mijn ritme gaan onderbreken om met hun te praten?

Ik moet me toch niet verdedigen? Ik heb toen besloten om haar en dat stukje familie uit mijn leven te bannen. Dat was een gegronde beslissing waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb. Waarom zou ik dan vandaag terug de dossiers opentrekken? Waarom zou ik dan vandaag terug stil staan bij het verleden? Het is allemaal achter de rug, en ik heb geen zin om genezen wonden open te scheuren.

Ze zag wel vragen voor me hebben, hoe het met me gaat. Waar ik woon, hoeveel kinderen ik heb. Waar ik werk, en dat soort dingen. Waarom? Om dat de informatie door te sluizen en te kunnen roddelen bij de andere koffietafeltjes? Nee, bedankt, ik heb geen nood aan jullie aandacht!

 

Geen raaklijnen meer in ons leven.

Of ik benieuwd ben naar haar, toen ze me een vriendschapsverzoek stuurde op Fb? Ik heb eens gelachen toen ik het vraagteken zag. Oh, ik geef toe ik heb naar haar foto’s gekeken. Maar ik klikte ze ook meteen weer weg. Het is allang geleden beslist, en mijn verstand blijft erbij: hun leven vaart niet meer naast het mijne, die waters liggen honderden kilometers uit elkaar. En dat blijft zo.

 

Coco

 

 

Hebben jullie ook familie waar geen contact meer gedeeld wordt? Hoe gaan jullie daar mee om? Is het een verlies, een gemis? Een vertrek? Wie nam er wel terug contact op na zoveel jaren? Ook jullie kunnen hier je verhaal delen!

 

10 AJ het deed me niets
Onze verhalen op Pinterest! Deel!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s