Kleine kinderen, grote zorgen.

Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Dat zeggen ze zo in de volksmond. Maar bij ons thuis is het anders:

wij hebben kleine kinderen met grote zorgen!

Omdat ze veel zorg vragen, elk van onze kinderen zijn eigen aandachtspunten. Maar ook omdat voor kinderen kleine zorgen veel groter zijn. Voor hun zijn die kleine dingen groot! En belangrijk!

We zouden als ouders meer door de ogen van onze kinderen moeten gaan kijken. Want wat voor ons iets onbenulligs lijkt, is net voor hun een groot probleem. Dat ene kleine detail dat verkeerd is kan voor een groot drama zorgen…

Ik ben blij dat ze klein en jong zijn, en toch ieder op zich hun eigen problematiek hebben. En ieder op zijn of haar manier om onze aandacht schreeuwen. Elk kind is anders, en toch delen ze veel met elkaar. En dat is vandaag nog maar eens bewezen in ons gezin…

 

Hollend de kinderen gaan halen aan het einde van de dag aan de schoolpoort. Wat vliegt de dag snel om als je thuis bent van het werk, als je eindelijk na vier dagen eens terug je huis totaal kunt schoonmaken, omdat er niemand voor je voeten loopt.
De kinderen hadden sportdag op school, zeer vermoeiend en ik weet dan ook dat ik me aan iets kan verwachten… Maar deze dag waren de gesprekken dan ook wel heel zwaar.

Onderweg naar huis vertel ik enthousiast: “Er staat thuis een verassing klaar!”
Het is fout van me, ik had duidelijk moeten vertellen voor wie… Eenmaal thuis ontdekte zus haar splinternieuwe lentefeest outfit hangend aan de kast.
Maar er stond niets voor de andere twee sloebers bij te pronken.

Mama, ik ben jaloers op haar. Ze krijgt altijd meer dan broer en ik.

Moest ik gaan uitleggen dat zijn zus dit jaar haar lentefeest doet. En dat brengt natuurlijk voorbereidingen, cadeaus en feest met zich mee… Dat kan hij moeilijk aanvaarden.

“Ik wou dat je een robot voor me gekocht had… Dat dacht ik echt dat dat voor me klaar ging staan…”
Teleurstelling in zijn ogen. Leg het maar eens uit dat die robotman meer dan 100€ kost, en dat dat echt moeilijk te dragen is…
“Koop je de volgende keer iets voor broers en ik?” Ja, mijn hartje smelt en ik geef toe. Met een lange uitleg dat ze haar kleren gekregen heeft van de familie. Dat die heus geld gekost hebben, maar dat onze portemonnee niet zo gevuld is… Hij begrijpt het wel, geeft toe dat ie jaloers is op zijn zus. Maar het is nu eenmaal haar periode.

 

lente feest

 

Wat een emotioneel gesprek was dat! Het is zo hard te weten dat je niet alles kan kopen wat je kind wil. Terwijl je andere kids rond je heen ziet huppelen die alles krijgen waar ze naar snakken… Het is zo oneerlijk. Maar ik mag mijn verdriet, mijn ergernis niet laten zien aan onze kinderen. Ik moet me sterk houden voor hun!

 

Slaaptijd, ze zijn zo moe. Zus geeft me aan dat ze ook een gesprekje met me wil. Ik ga op de rand van haar bed zitten. En als ik naar beneden terugga denk ik: goh, we staan er toch te weinig bij stil wat er allemaal in dat jonge hoofdje omgaat… Waar ze allemaal mee bezig is, het is niet te vatten.

 

Mama, broer heeft dit en dat en dat. Ik wil die dingen ook!

Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Dit hoorde ik enkele uren geleden ook. Ik leg het haar uit. Maar ze wil niet toegeven dat ze net als broer ook jaloers is. Ze zijn jaloers op elkaar! Een tikkeltje grappig is dit!

Ik ga uitleggen dat er wel wat leeftijdsverschil zit tussen alle broers en zussen. Dat dat in speelgoed wel verschil brengt. Meisjes – jongens, dan koop je ook al verschillende dingen. En zijn andere interesses, ja daar komen dan ook andere cadeautjes uit.
Ze wil het niet aanvaarden, en zegt maar telkens weer: “Maar ik wil dat en dat ook!”
Ik geef toe, ik zal het eens opzoeken uit welke winkel die spulletjes komen. Ze lijkt gerustgesteld, ik kan een glimlach niet onderdrukken omwille dat ze zo schattig jaloers is.

Maar ergens raakt het weer enorm in mijn hart. Ik kan niet elke maand kopen wat ik wil voor mijn kinderen, hun verlanglijstje is zo lang en ik kan niet aan hun wensen voldoen. Het is zo oneerlijk, het is zo ontzettend hard!

 

auto.jpg

 

“Sommige mensen hebben een tuin of wonen in een appartement. Andere kindjes hebben dan veel kleedjes in hun kast, andere meisjes dragen een bril.” En zo somde ik nog grote verschillen op… Ze begrijpt het wel, maar de tranen prikken in haar ogen. Ze is ook moe, ik snap het wel.

“Weet je wat het belangrijkste is?” Ze kijkt me met grote vragende puppy ogen aan.

Elkaar graag zien! Mama en papa zien jou graag, en broers ook! We hebben elkaar, en dat is het belangrijkste!

Ik zeg het nog eens, maar dat is overbodig. Ze is zo slim voor haar leeftijd. Tranen bengelen over haar wangen, van moeite / van geluk? Ik zit er zo mee in, het breekt mijn hart.

 

Ik geloof wel dat onze kinderen gelukkig zijn. Ze hebben alles wat ze nodig hebben om te groeien en op te groeien. Maar je gunt ze toch meer “luxe”. Ze zijn dankbaar, maar toch zou ik ze toch meer willen kopen. Het is maar materiaal, liefde koop je niet. Maar toch, het wringt.

Snappen jullie mij? Mijn moedergevoel? Ik kan wel janken!

 

Coco

 

Een gedachte over “Kleine kinderen, grote zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s