Crisissituaties

Iedereen reageert verschillend op crisissen. Daarom gaan er vast zoveel koppels uit elkaar als er een groot probleem aan de deur klopt. Ze reageren anders, elk op de manier die ze zelf ‘juist’ vinden en ze kunnen geen begrip opbrengen voor de reactie van de ander.

 

Dé juiste reactie bestaat vaak niet. Iedereen reageert anders in zo een geval. Ikzelf bots meestal heen en weer tussen hysterisch en praktisch. Ik moet altijd eerst even uitrazen, uithuilen zelfs, voor ik in staat ben om mezelf bij elkaar te rapen en over te gaan tot logisch denken en handelen.

 

Mijn ex-man daarentegen vond mij een hysterische trut. Hij zag het probleem meestal niet en vond dus dat ik drukte maakte om niks.

Ik probeerde dus om zijn problemen op te lossen (dat waren meestal onbetaalde rekeningen of dingen die hij onnadenkend had ondertekend en waardoor hij vastzat aan een abonnement dat na de eerste het driedubbele kostte dan het startbedrag). En ondertussen was hij kwaad op mij omdat ik me met zijn zaken bemoeide. Ik moest maar afwachten tot het vanzelf in orde kwam.

Sorry, maar ik vond de deurwaarder die plots aan de deur stond met een brief over de opstart van een gerechtelijke procedure, erg genoeg. Ik had geen zin om te wachten tot hij onze inboedel kwam opschrijven, over rekeningen die mijn ex-man niet betaald had op zijn vorige adres. Ik wilde het zo snel mogelijk oplossen.

Maar in zijn hoofd was er geen probleem. Hij snapte niet dat ik overstuur was om wat hij noemde:

een stomme brief

 

Ik belde dus rond, zorgde dat het snel betaald was (want elke dag werden de interesten hoger). En ik begreep niet dat hij rustig kon blijven zitten computerspelletjes spelen.

En ik ergerde me… verschrikkelijk… Omdat hij er volgens hem geen probleem was, vond hij mij een zaag omdat ik erop hamerde om in het vervolg meer aandacht te besteden aan het op tijd betalen van rekeningen.

Een aanmaning is toch niet het einde van de wereld.

 

self-love-3208894_960_720

 

Zo hadden we ook een andere reactie op mijn ziek-zijn:

En we reageerde ook helemaal anders op zijn ongeval. Dat ongeval zorgde ervoor dat hij een aantal maanden moest thuis blijven.

Hij wilde betutteld worden en beklaagd. En dat is nu eenmaal echt mijn stijl niet.

Ik probeerde alles te regelen voor zijn verzorging, papieren in te vullen zodat hij een vervanginkomen kreeg.

En ik was kwaad omdat hij zoveel schade had aangericht. Niet netjes natuurlijk… Maar het was wel wat ik op dat moment voelde.

Dus was hij kwaad op mij. Ik moest me niet moeien met zijn papieren.

Ik zal die wel eens invullen.

Maar, bij mij moest het vooruit gaan… Ik wilde dat zo rap mogelijk in orde hebben.

 

girl-3302209_960_720

 

Natuurlijk was mijn reactie niet de juiste, juiste reacties bestaan niet.

Ik ben ongeduldig, snel kwaad (ook snel weer niet-kwaad, maar dan is de schade meestal al gebeurd), en ik heb de neiging om door te drammen.

En op zo een moment irriteerden we elkaar alleen maar, door onze verschillende reacties, maar ook (en vooral) omdat we elkaar niet wilden (of konden) begrijpen. En als er geen begrip meer is….

 

Ik denk dat je je partner pas echt leert kennen in een crisis.

Misschien moet iedereen alvorens te trouwen eerst een crisis overwinnen. Samen…

 

Liefs,
Cinder

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s