Soms zou ik graag nog eens gek doen. Iemand om de hals springen gewoon omdat die persoon graag hebt of eens huppelen over straat. Je weet wel zoals vroeger, toen we nog kinderen waren. Alles is zo serieus geworden, het is druk en de ruimte om gek te doen is er niet meer, het is taboe geworden. Mag het dan eventjes gewoon wat minder serieus? Kan ik mezelf dat wel nog toestaan?

 

Angst

Ik kijk naar mijn zoon en zie hoe die zaken bij hem vanzelf komen en stiekem word ik jaloers. Ik zou ook graag terug zo puur willen zijn, me niet aantrekken van wat anderen denken. Want dat is uiteindelijk wat me tegenhoudt om eens gek te doen, om plezier te maken, de angst van wat anderen wel niet zullen denken.

 

Hoe dan

Misschien kan ik mijn kind eens bestuderen, kijken hoe hij plezier maakt en daar een voorbeeld aan nemen. Of gewoon eens meedoen ook al ligt er nog een hele hoop huishoudelijk werk op me te wachten.

En misschien, heel misschien heb ik geen kind nodig die me het goede voorbeeld geeft. Kan ik niet gewoon mijn gevoel volgen en alle remmen losgooien? Als ik het gevoel heb dat ik iemand rond de nek wil springen, waarom doe ik dat dan niet gewoon? Neen, ik ben niet zo dapper, nog niet.

Maar ooit, ooit komt er een dag waarop ik een grote bos mooie onkruid bloemen pluk en vrolijk over straat huppel, gewoon omdat ik dat stukje kind in mij terug eventjes vrij wil laten.

 

Ik daag je uit, laten we het anders samen eens proberen.

 

Liefs,
Clementine

 

Advertenties