Flauwvallen

 

Flauwvallen lijkt een beetje op in slaap vallen. Het is wegzakken in de alles-omvattende duisternis. Geen pijn, geen zorgen,… Niks.

 

Vaak als ik bijkom val ik nog een keer of nog een paar keer weg. Omdat de roep van het duister zo sterk is. Als een zuigend moeras dat je steeds dieper naar beneden trekt.

Ik moet er tegen vechten.

Maar af en toe wil ik niet vechten. Het is een fijne plek om te zijn, een goeie plaats om heengezogen te worden. Ik weet niets meer, ik voel niets meer, voor even besta ik niet meer.

 

Toch kom ik steeds weer bij. Vaak is het eerste besef de kou die ik voel. De kou van de vloer waarop ik lig en die langzaam omhoog trekt door mijn lichaam. Kou die zich omzet in een soort van ‘innerlijke kilte’.

Het is iets waar ik ook last van heb als ik per uitzondering niet op een koude vloer ben terechtgekomen. Een gevoel van kou, van kilte, van wanhoop zelfs.
Kou, bibberen en beven, klappertanden. Met geen mogelijkheid warm kunnen krijgen. Maar niet te vergelijken met kou in de winter. Kou van binnenuit…

 

Langzaam komt dan alle besef terug. Alle gevoel. Alles wat pijn doet. Meestal is dat meer dan ervoor. Ik heb na al die jaren oefening namelijk nog steeds niet geleerd om elegant en pijnloos neer te komen.

 

Als laatste komt het gevoel van een zekere schaamte, een zeker schuldgevoel tegenover wie er op dat moment in de buurt is.
Ik heb het er moeilijk mee om zwak en weerloos op de grond te liggen. Niet in staat om te bewegen; niet in staat om mijn gedachten te ordenen. Het liefst van al wil ik terug kruipen naar het donker.

 

Dat heeft te maken met het ongeduld waarmee veel mensen reageren als ik (alweer) tegen de grond lig.

Op school was het eerste was het eerste wat ik hoorde vaak “ze ligt daar weer”. Klasgenoten reageerden ongeduldig, stapten over me heen alsof ik een zak zand was die toevallig hun weg versperde. Als ik flauwviel op een uitstap of tijdens een sportdag, dan kreeg ik de vraag waarom ik niet was thuisgebleven. Die vraag is me jarenlang blijven achtervolgen.

Als ik al een keer meeging naar een fuif, vaak dan nog om iemand anders te plezieren en ik raakte bevangen door de warmte en ging onderuit. Dan was het eerste wat ik hoorde als ik weer bijkwam, vaak: “ge zou beter thuisblijven, niet meer buiten komen”. Alsof ik een besmettelijke ziekte had en beter in quarantaine gezet kon worden. Alsof het een schande is om buiten te komen als je niet helemaal voldoet aan de normen van de maatschappij.

 

°

Jaren geleden was ik aan het helpen op een fuif (alweer om iemand anders te plezieren). Ik voelde dat ik bevangen raakte door de warmte en ik wilde buiten even wat frisse lucht gaan happen, omdat ik uit ondervinding weet dat het dan vaak beter gaat. Maar de weg naar buiten werd versperd door degene die toezicht hield, die persoon vond namelijk dat ik me niet zo moest aanstellen. Uiteraard viel ik flauw. Maar, zelfs toen ik weer bijkwam en nog steeds half bewusteloos tegen mijn (latere) (ex)echtgenoot aanleunde, wilde hij niet uit de weg gaan zodat ik wat lucht kon krijgen. Hij vond het hoog tijd dat ik die onnozele streken afleerde. Toen ik nog een keer weggezakt was en ik bijkwam en die vent nog steeds tegen me stond te razen., ben ik hem aangevlogen. Het laatste wat ik me herinner (nu ja, eigenlijk herinner ik het me niet, het is me later verteld), is dat ik die man een paar meppen heb gegeven alvorens (alweer!!!!) flauw te vallen. En het is niet echt elegant om voorover te vallen in de armen van de persoon die je op zijn gezicht probeert te slaan.

Het enige voordeel was wel dat hij toen overtuigd was en ik eindelijk naar buiten mocht gaan. Maar door al dat tumult hielp even wat frisse lucht natuurlijk niet meer.

Na een half uur buiten te zijn, toen ik weer een klein beetje kleur op mijn wangen begon te krijgen, kreeg ik echter nog een hele tirade naar mijn hoofd. Als ik dan echt zo ziek was (dat was ondertussen tenminste doorgedrongen), dan moest ik maar thuis blijven. Dan moest ik er maar voor zorgen dat ik andere mensen niet tot last was.

Moet ik zeggen dat zoiets niet goed is voor je zelfvertrouwen? Als je toch al zo onzeker bent over jezelf en over het feit dat je niet kan doen wat andere mensen wel moeiteloos kunnen…

°

 

Het is een deeltje van de lange geschiedenis die me geleerd heeft om mensen te wantrouwen. Om over mijn schouder te kijken. Om zelden te ontspannen in het bijzijn van andere mensen. Om steeds te geloven dat er achter goede bedoelingen een geheime agenda schuilgaat.

 

De jongste tijd laat me echter geloven dat goede bedoelingen soms ook gewoon goed zijn. Zomaar. Zonder meer. En het herstelt mijn vertrouwen. Vertrouwen dat ik niet zomaar geef. Maar dat ik wel opnieuw durf te geven.

 

 

Liefs,
Cinder

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s