In een duistere nacht

Vandaag is weer zo een dag vol pijn. Zo een dag waarbij elke stap die ik zet gepaard gaat met pijn, veel pijn, pijnvonkjes die er vanaf lijken te spatten.

Dat is dan zo een dag waarvan je echt blij bent dat die voorbij is, dat je dan kan gaan slapen en tenminste hopen dat het morgen beter zal gaan. Hopen dat de pijnmonstertjes morgen een snipperdagje nemen en voor een keer eens niet bijten.
Helaas zit er tussen “vandaag” en (hopelijk beter) “morgen” nog een nacht. Een nacht vol donkere uren, uren om zoet weg te dromen en vooral uren om te slapen. En wat is het fijn om op de zoete golven van de slaap dromenland binnen te drijven. Alleen… kan ik op zo een nacht meestal niet slapen… En dus is zo een nacht meestal gevuld met donkere uren vol minuten die tergend traag wegtikken. Minuten vol pijn. Elke minuut die wegtikt is een minuut dichter bij morgen, maar het is ook een minuut dat ik niet kon slapen.

Mijn lichaam staat in standje alarm… Te veel (verschillende) pijnprikkels die tegelijk binnenkomen en die verwerkt moeten worden. Teveel pijn betekent ook dat een goeie slaaphouding simpelweg niet meer bestaat. Het is dan ook steeds een zoektocht naar “wat is het minst pijnlijk” en meestal valt dat na 5 minuten ook weer tegen.. Maar dat is geen exclusief nachtprobleem, dat heb ik overdag ook. 5 minuten is zowat de limiet per houding.
Handig om naar een voorstelling te gaan kijken. Daar probeer ik noodgedwongen niet té vaak van houding te wisselen. Het laatste optreden dat ik bijwoonde eindigde er dan ook in dat ik opstond van mijn stoeltje, om er meteen weer in terug te vallen wegens twee verkrampte benen. Meestal maak ik me er dan vanaf met een grapje, omdat je jezelf op zo een moment nu eenmaal een houding probeert te geven. Maar grappig is het natuurlijk allerminst. Ik hoop altijd maar dat het niet gebeurt op een plek met veel volk, maar ik het jammer genoeg niet uit te kiezen.

 

29 duistere nacht, rad (1)

 

Terug naar de nacht. Meestal val ik op het donkerste punt van mijn gedachten toch in slaap. En dan word ik ’s morgens wakker met soms meer pijn en soms minder. Maar altijd met té weinig slaap. En net door de vermoeidheid heb ik overdag weer sneller last van pijn.  Af en toe lijkt dat gewoon zo eindeloos, zo een vicieuze cirkel waar je in blijft rond draaien. Als een hamster in een rad waar het nooit meer uit kan komen…

Gelukkig kan ik veel frustratie van me af schrijven en heb ik een groep mensen om me heen verzamelt waar ik op kan rekenen als het allemaal toch even te veel wordt (en geloof me, dat gebeurt wel eens).

 

Ik zou deze keer willen besluiten met een oproep voor jullie, lezers. Als je iemand in je omgeving hebt die problemen heeft, van wat voor aard dan ook, neem dan af en toe eens de moeite om te informeren hoe het met hen gaat en luister ook oprecht naar hun antwoord. Want geloof me, praten helpt en het gevoel hebben dat er naar je geluisterd wordt, dat is onbetaalbaar!

 

Liefs,
Cinder

 

7 gedachten over “In een duistere nacht

  1. Hey Cinder, wat naar dat je je niet lekker voelt. Goed om te lezen dat je dit zo van je af kunt schrijven. Echt luisteren is moeilijk zeker wanneer je de vraag krijgt gaat alles goed? Omdat er standaard vanuit gaan dat het goed gaat, maar dit hoeft niet altijd zo te zijn…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s