Ouders

Mijn vroeger:

Mijn ouders… Tja op papier…
Maar eigenlijk voel ik me een kind van een ander.
Vroeger me er niet thuis gevoeld en nu is dat nog steeds zo.
Het huis rond me 18de uit gevlucht omdat ik het niet meer trok, zelfmoord leek me eigenlijk nog een mooiere uitvlucht.

Geen moeder tot dochter gesprekken als je ergens mee zit.
Geen moeder en dochter dingen, zoals winkelen, bios of een dagje weg.
Geen oprechte interesse
Altijd maar helpen met klusjes in en om het huis, ook die keer toen ik ziek thuis kwam uit school. En ook als er vriendinnen kwamen spelen, die moesten net zo hard mee helpen.
Geen vader die spontaan komt helpen in en om het huis. Hij wil wel helpen, maar dan moet er zo’n beetje op de weegschaal worden gelegd hoeveel hij bij ons heeft geholpen moeten we hem dan ook helpen. Nou dat schiet dus niet op dus dan maar niet.
Geslagen en geschopt worden, maar ook tegen ons worden geschreeuwd als we niet luisterden en niet deden wat ze wouden.

 

Tot op heden,

merk ik de schade van wat mijn opvoeding heeft aangericht.
Alles moet altijd perfect, je anders voor doen bij een ander, niet mezelf kunnen zijn, altijd maar bezig zijn ipv rustig in de tuin een boek lezen, negatief zijn over diverse dingen.
Door diverse gesprekken met een coach, ben ik er wel sterker geworden. Heb ik geleerd er mee om te gaan. Maar regelmatig doet het me toch weer verdriet en kwetst het me, laat het me alleen en eenzaam voelen.

Het contact verbreken is het liefst wat ik doe. Maar ze zullen het niet snappen, me niet begrijpen, het onzin vinden, me stom vinden en me raar vinden.

 

Me zoontje

Hij komt er een dag in de week, heeft het er erg naar zijn zin en hem zonder opa en oma op laten groeien wil ik ook niet. Wel waak ik er voor dat hij geen klusjes moet doen, zoals wij dat moesten. Zolang hij het helpen leuk vind oke maar niet omdat het moet. Die dag dat hij bij hun is eten we er ook.
En eerlijk is eerlijk, dit scheelt weer een dag opvang én een dag eten.
We doen alsof we het leuk vinden, ik zit er en zeg niet zoveel meer. Me moeder lult toch wel en ik zeg wel wat ja en nee. Ze interesseert zich ook niet in mij, dus oprecht interesse komt er ook niet meer van mij kant. Vaak genoeg geprobeerd maar continue tegen de muur omhoog gelopen.

 

Ik zie ze niet als mijn ouders, benoem ze wel als ouders maar ze voelen niet als ouders.

 

En ik weet er zijn gezinnen waar het er veel erger aan toe gaat. Kinderen die het veel slechter hebben.  Dus eigenlijk mag ik helemaal niet klagen.

 

Vechten:

Ik hoop en doe enorm me best dat me zoontje zich wel thuis voelt bij ons, niet het huis uitvlucht op zijn 18de, wel dingen met zijn ouders wil delen, openheid eerlijkheid en een goede band met elkaar.
Maar het is vechten, vechten om mezelf een goede moeder te vinden en daarbij een goed moeder proberen te zijn, met de schade uit mijn opvoeding.

 

Janine

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s