Ik laat even los

Deze avond zet ik alle moetens opzij wanneer ik je in bed stop en jij je twee kleine armpjes om mijn hals sluit. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk, kriebels in mijn buik.

Alleen, in mijn hoofd blijven alle – door mezelf opgelegde – verplichtingen in stilte voorbijrazen. Het huis ligt er niet netjes bij, de tafel en de keuken niet opgekuist, je fruitjes voor morgen zijn niet klaar, papa en ons hondje zitten helemaal alleen beneden. Ik kan toch onmogelijk bij jou blijven liggen en niets doen, hoewel dat hetgeen is wat ik op dit moment het liefste wil.

Ik schuif het opzij, zomaar omdat het kan. Heel even nog blijft er een stil gevecht plaatsvinden binnen in mijn hoofd. Ik denk niet dat jij het merkt, lief kind. Je blijft me stevig in je armen houden, je armen laten mij niet los, alsof je weet dat je mama dit nu gewoon even nodig heeft.

Straks zal ik het me misschien beklagen (mijn hoofd blijft nog even doorrazen). Maar het lukt plots. Ik laat los, gewoon voor nu. Heel bewust kies ik voor ons, laat ons maar genieten. Intense knuffels, diepe rust, het samenzijn.

Uiteindelijk val ik in slaap bij jou, in dat kleine bed met die korte lieve armen om mij heen. Dank je wel lief kind van mij.

 

Clemsie

 

Een gedachte over “Ik laat even los

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s