Je weet nooit wat op je pad komt.

Is een van de vele kernzinnen in de film: “The Curious Case of Benjamin Button” 2008.

Een film van David Fincher die je 190min naar zakdoekjes doet grijpen… Want zowel de hoofdrolspelers Brad Pitt, Cate Blanchett en Jullia Armond als de andere belangrijke spelers weten het verhaal prachtig en emotioneel over te brengen.

 

Het verhaal:

1918, bij de geboorte van Benjamin waarbij zijn moeder het leven laat, is al snel duidelijk dat deze baby heel anders is dan andere mensen. Zijn vader kan hem moeilijk accepteren maar heeft zijn vrouw wel beloofd om voor hem te zorgen, zo vindt hij een goede moederfiguur in een verzorgingstehuis voor oudere mensen…
Benjamin die zijn naam daar pas geschonken krijgt, word daar aanvaard zoals hij is, zoals een geschenk van God. Zijn kleine babylichaam heeft de fysieke conditie van een tachtigplusser, maar ook hij groeit en leert het leven met zijn pleziertje, verlies, vriendschap en liefde kennen…

De film begint tijdens een storm waar een dochter over haar moeder waakt tot ze haar laatste adem zal uitblazen. Er wordt een dikke dagboekbundel bovengehaald en haar moeder vraagt haar om voor te lezen, zo wordt het pakkende verhaal van Benjamin beetje bij beetje ontsluierd…

 

-~-~-

  • “Op sommige dagen voel ik me anders dan de dag ervoor.” Zegt hij terwijl hij liefdevol zijn moeders hand vastneemt. Zij antwoord goudeerlijk:
  • “Iedereen voelt zich wel eens anders op de een of andere manier.

Maar het einde van de weg is voor iedereen gelijk,

alleen de weg ernaartoe verschilt.

Jij volgt ook je eigen weg.

Wees dankbaar met wat je gekregen hebt.”

 

-~-~-

In een gesprek op een avond vol eerste keren heeft Benjamin een betekenisvol gesprek met a little black man die heel vriendelijk voor hem is:

  • “Was je alleen?” Vraag Benjamin aan hem…
  • “Je bent meestal alleen. Als je anders bent, zoals wij, krijg je dat.

Maar ik zal je wat verklappen.
Of mensen nu dik, dun, lang of blank zijn,
ze zijn net zo alleen
en bovendien doodsbang.”

 

-~-~-

Op een avond ontmoet hij Mrs Fuller haar kleindochter: Daisy,
wiens blauwe ogen hij nooit meer tracht te vergeten…

“Ik weet haar naam niet meer.

Mensen die we slecht herinneren

hebben vaak de meeste indruk op ons nagelaten.”

 

-~-~-

Het is normaal om dierbaren te verliezen.

Anders weet je nooit waarom ze zo belangrijk zijn.

 

-~-~-

“Het leven wordt bepaald door kansen,

ook door de gemiste kansen.”

 

Een film vol prachtige quotes, uitspraken waar ik van hou! Gedachten, emoties, ze doen me huilen en glimlachen saam. Dit is pure realiteit check en doet je nadenken, piekeren. Maar dat mag eens, het leven is een strijd. En zonder al dat gepieker zouden we ook geen mens zijn.

 

Coco

 

Advertenties