Deze week was dé memorabele week van de reünies, herinneringen werden boven water gehaald, oude gevlekte koeien uit de sloot en tranen zijn als watervallen naar beneden gestort. Ik ben nét niet ingestort. “Je hebt dit nodig!” zeiden ze me. En ze hadden gelijk.

 

envelope

De uitnodiging:

Het begon allemaal met een uitnodiging, die door een toevallig terugzien toch nog op tijd in mijn handen viel. Een korte tekst op een onbelangrijk klein a5-je, maar de woorden trokken me aan als een magneet.

Ik kon het niet loslaten: een uitnodiging voor een reünie op mijn oude school!
Het zijn al zoveel jaren geleden… Het was een hoofdstuk uit mijn leven dat ik allang afgesloten had en ver weg in mijn stoffige hoofdspinsels laten afbrokkelen had… Maar blijkbaar had ik het mis, want met dat éne zwart wit papiertje trok ik alle registers terug open!

 

Een uitdaging:

Namen sprongen met een kikkersprong terug in mijn hoofd, herinneringen aan les momenten en lachsalvo’s tussen vriendinnen deden me terug snakken naar een glimp van de oude schoolgebouwen. Wat ik allemaal niet gedaan heb om daar ter plekke op afspraak te staan…

Verlof vragen op het werk, een werkshift wisselen met een collega, de kinderen achterlaten bij mijn door de griep aangevallen echtgenoot, door de fille naar het treinstation rijden, een stevige wandeling door de kou, … Ik wou mijn doel om deze reünie bij te wonen niet opgeven!

 

school

Terug naar binnen:

Gelukkig moest ik deze avond niet alleen trotseren, en kon ik een vriendin mee aan de arm sleuren. Er waren meerdere afstudeerjaren geselecteerd en moest nu net toeval zijn dat haar zus ook een uitnodiging gekregen had. Met ons drietjes, mannen waren niet toegelaten, stapten we die oude grote schooldeur weer binnen…

Voor haar zus was het nog niet zo lang geleden, maar voor mijn vriendin en ik leken het wel eeuwen. We voelden ons als bomma’s met grijze haren tussen muren die gelukkig niet spreken konden…

 

Groeien naar vandaag

Een speech van een oude leerkracht, een uitgebreid kaas aanbod waar we enthousiast opvlogen met de flessen wijn inclusief. Bekende gezichten met wat meer rimpels om te dragen. Alle ingrediënten waren geslaagd voor deze fijne reünie avond. Maar het beste waren de gesprekken waar de herinneringen in boven kwamen, ze haalden details boven die ik al lang verdrongen had…

Ik ben gepest geweest, overleefde een scheiding van mijn ouders, droeg een bril en een beugel, en had daarbij ook niet het meeste populairste uiterlijk. Ik was een stil meisje die zich alleen bij haar kleine groepje beste vriendinnen (ook buitenbeentjes) en buiten de muren zich kon riskeren van zichzelf te zijn.
Samen woog de weegschaal door naar de kant van slechte ervaringen, maar ik hecht me vast aan de positieve zaken. Ik heb veel geleerd van de dingen die me in de put duwden, want ik ben er sterker uitgegroeid als een stevige zelfstandige jonge vrouw én mama!

 

Wat is er van jou geworden?

Veel aanwezigen vroegen de vaste vragen: “Welke job doe je nu?” en “Hoeveel kinderen telt je gezin nu?” Ik moet niet uitleggen dat op die laatste vraag veel monden zijn opengevallen. Daar was ik wel fier op!

Alleen op de vraag op welke werkplek ik nu beland ben, had ik mijn twijfels. Iedereen leek zo een sterkte functie bemachtigd te hebben… Of lijkt het gras alleen maar groener aan de andere kant?

 

Wat is het waard?

Een reünie… Het doet het rommelen in je hoofd, is het wel goed dat ik gegaan ben? Ik heb daar wel gelachen en goed gegeten, maar was het dat waard? Elk register en emotioneel moment is weer bovengehaald met sappige details inbegrepen.
Had ik het nodig? Was het nodig om alle deuren terug te openen zodat de tranen terug konden vloeien om alles nóg een keer te verwerken?

Als ik mijn levensweg van toen tot nu bekijk, natuurlijk ben ik fier! Ik heb een trouwe man aan mijn zijde waar ik samen mee zorg voor ons grote gezin. We hebben een poosje zelfstandig geweest, en wonen nu in een eigen huis. Ik mag niet denken in als en wat zou… Ik moet denken aan het nu en wat ik nu heb, en dat koesteren en dankbaar voor zijn. Waarom voel ik me dan zo emotioneel en gevoelig na deze reünie?

 

Coco

 

Advertenties