Zelf mama worden, creëerde de gelegenheid om de relatie met mijn eigen moeder eens onder de loep te nemen. De band tussen een moeder en haar kind wordt gezien als één van de meest unieke en meest complexe menselijke relaties die er bestaan. Deze relatie heeft waarschijnlijk het meeste invloed op je verdere leven.

 

Band

Iedereen wil graag zo’n moeder-dochter band die je wel eens in films ziet, waarbij moeder en dochter als het ware beste vriendinnen zijn. Ik ook , maar bij ons zit dit er helaas niet (meer) in. Hoe ouder ik werd, hoe verder ik van mijn eigen mama wegebde.

Ik kan nog steeds niet zeggen wat hiervan de oorzaak is, er klopt gewoon iets niet. Het is moeilijk de vinger op de wonde te leggen en het te duiden. Elk contact zorgt steeds meer voor een gevoel van stress. Het is niet zozeer dat ze iets misdoet, er hangt gewoon veelal een gespannen energie in de lucht waar ik niet mee om kan. Ik probeer daarom het contact zo oppervlakkig mogelijk te maken, gewoon om mezelf te beschermen.

 

Is dat altijd zo geweest?

Ik herinner me bitter weinig van toen ik kind was, af en toe een flard. Ik weet dat mama wegens medische redenen niet altijd thuis kon zijn. Ik denk dat dus ergens het gevoel van een veilig nest voor mij ontbrak. Het was niet zo dat mama dingen deed die ik niet als prettig ervaren kon. Misschien eerder het grote ontbreken van liefde en aandacht? Onzichtbaar, maar wel voelbaar op een dieper niveau.

Dit klinkt ondankbaar, uiteindelijk bedoelde ze het goed en nog steeds. Ik weet dat onze band ook haar erg veel verdriet doet. Ik kan me er niet toe bewegen om te doen alsof voor haar, hoe hard ik dit ook zou willen. Ik weet dat ze me graag ziet en dat ze altijd haar best deed, alleen … haar eigen wonden zaten in de weg, daardoor was haar liefde niet altijd voelbaar voor mij als kind. Om eerlijk te zijn, nog steeds niet. Nog steeds heb ik het gevoel niet aan haar verwachtingen te kunnen voldoen, al is het nu omdat ik niet de dochter kan zijn die ze wil omwille van mijn wonden.

 

Een reden?

Eigenlijk verwachten we dat onze moeder er altijd is voor ons, zeker doordat we waarschijnlijk allemaal zo’n utopische relatie nastreven zoals we wel eens zien op tv. Anderzijds vergeten we vaak ook dat we voor onze geboorte als ziel bewust gekozen hebben voor de personen die onze ouders zouden worden.
En misschien is dit net wat nodig is om de zielwonden van een van deze partijen of misschien wel die van een ganse generatie te gaan helen.

 

Clementine

 

 

Advertenties