Trouwen, om welke reden?

Mensen in mijn omgeving, ze lijken wel pionnen in een groter belangrijker geheel. Ze nemen beslissingen, soms ondoordacht, soms spontaan, soms …
Pionnen, als schaakstukken zetten ze stappen, niet bewust hoe hun keuzes zo hard de toekomst kunnen veranderen. Iedere zet, ook zelfs van de kleinste loper, is zo belangrijk.

Iedere kleine stap, laat indruk na voor de volgende… Iedere loop heel invloed op dat grotere geheel. En toch, nemen sommige mensen in mijn omgeving ondoordachte keuzes. Waarom? Om welke reden?

 

Wij gaan trouwen!

die woorden rollen enthousiast over hun lippen. Afwachtend kijken ze me aan… Maar de woorden lijken te blijven hangen in de lucht tussen ons, nee ze komen niet aan in mijn hoofd. Ik kijk naar die drie woorden die daar beweeg loos zweven in de lege luchtstroom… Mogelijke reacties die ik kan uitspreken, maar ook beelden vormen er zich een beeld rond. Ze staan niet op een roze wolk, eerder een grijze wolk. Ik kan er niet achter kijken… Ik kan er niet bij wat er achter die grijze wolk zit. Donderslagen van ruzie, regen van verdriet, of zonnige stralen van geluk? Ik zie het niet, ik zou een regenboog willen, met aan het einde een pot goud. Ja, dat wens ik ze van harte toe, maar nu zie ik alleen die grijze wolk. De rest, ik zie het niet.

Woorden draaien rondjes in mijn gedachten, een geluk dat er geen venster zit in mijn voorhoofd. Je zou schoenveters zien die verschrikkelijk in de knoop geraken. Hoe moet ik nu op dit nieuws reageren? Door de jaren heen heb ik geleerd om eerst mijn tong wat te laten draaien voor ik echt spreek, een wijze les die ik nu kan gebruiken, dank u! leerkracht van toen.

 

Oh, écht?

“Jullie maken toch een grapje, want mij kan je alles wijsmaken hoor!”
Ik probeer me weer met humor te redden. Een trucje die ik toepas als ik te zenuwachtig word, mijn dichtste vriendschap kennen me en weten dat in mijn reacties te lezen. Maar… Kennen jullie me wel?

Het is dus geen grapje, jullie gaan echt trouwen! Ik tover dan maar een glimlach tevoorschijn, en geef jullie drie proficiat kussen. Maar mijn hoofd schreeuwt het uit: “Nu al? Jullie zijn nog maar pas bij elkaar! Zijn jullie hier wel klaar voor?” Ik wens zo een jong koppeltje alle geluk toe, begrijp me niet mis. Maar het is uit bezorgdheid en uit vriendschap dat ik mij zorgen maak.

Ik overval hun niet met mijn zorgen, maar trouwen? Is dat niet bedoeld als een serieuze stap in een relatie? En niet een beslissing die evenredig ligt aan het niveau van de vraag; wat eten we vandaag?

 

Trouwen, om verschillende redenen:

  • Het is gemakkelijk!

“Het zou gemakkelijker zijn…” Bij het gaan samenwonen, een nieuw huis kopen of financieel bekeken. Het komt je beter uit dus, op papier. Daarom nog niet gedacht aan je relatie.

 

  • De volgende logische stap.

“Het is een logische stap in de loop van onze relatie…” Een beetje het principe van vroeger, nostalgie: huisje, tuintje, boompje. De prins op het witte paard, de eerste romantische kus, een trouwfeest, gevolgd door een huwelijksreis, en dan pas kindjes en een witte Porche wordt geruild voor een ruime gezinswagen waarmee je elke week trouw schoonmoeder mee bezoekt.

Dat zijn perfecte plaatjes uit een tijdschrift, de realiteit is totaal anders…

 

  • Voor de kinderen

Net zoals je van die ruziemakende ouders hebt die alleen maar bij elkaar blijven voor de kinderen, of net zoals van die jeugdige koppels die kinderen maken alleen maar omdat ze denken dat die hun relatie gaan redden,
zo heb je ook tortelduifjes die willen trouwen “voor de kinderen”. Want de kinderen zullen het er alleen maar beter bij hebben.

 

  • De énige echte juiste reden noem ik: liefde!

Een man en een vrouw (of beiden van hetzelfde geslacht, daar geloof ik ook in!), houden van elkaar en besluiten te trouwen omdat ze elkaar graag zien! Geen rekening houdend met wat hun omgeving daarvan vindt. Ze trouwen niet voor iemand anders, niet voor de kinderen, niet voor de familie, niet voor de bekritiserende omgeving. Maar voor zichzelf, als koppel, voor hun liefde, uit liefde!

Dat zou de reden moeten zijn om te beslissen om een trouw op je levenspad te leggen!

 

Het is ‘maar’ een papiertje, één dag. Nee! Het is bedoeld voor je héle leven!

Het is een beslissing die je moet overdenken net omdat ze zo’n grote belangrijke stap is! Twee schaakpionnen die voor altijd een weg zullen bewandelen met keuzes en zetten die ze samen nemen, die de rest van hun (en andere levens) zullen beïnvloeden.

 

Trouwen… Sta er toch eens bij stil! Het is niet ‘zomaar’ een klein dingetje…

 

Coco

 

And I’m thinking ‘bout how people fall in love in mysterious ways

Ed Sheeran

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s