Eenzame gedachten

Veel mensen in mijn omgeving zeggen altijd dat ik overal zo “gemakkelijk” mee omga. Mijn hele ziek zijn, het feit dat ik daardoor geen kinderen heb en nu recent mijn echtscheiding. Als iemand dat zegt, moet ik me altijd inhouden om niet met mijn ogen te rollen.

 

De eerste maanden:

De waarheid is dat, zeker toen ik pas thuis was omdat ik niet meer kon werken, de eerste drie tot zes maanden, ik toen érg diep heb gezeten. Als ik mezelf achteraf analyseer moet ik op dat moment erg dicht tegen een depressie aan gezeten hebben.

Maar, ik was ook te koppig om dat aan mijn omgeving te laten merken. Ik zat me wel slecht te voelen als er niemand in de buurt was. (Eigenlijk heb ik daar nog steeds wat van, neiging tot opkroppen, maar niet meer zo erg als vroeger.)

 

Mijn glimlach deel ik met iedereen, mijn tranen zijn van mij alleen.

dat heb ik ooit gezegd en dat meende ik heel erg… Ik had toen het gevoel dat ik niemand kon vertrouwen, dat niemand me begreep en je gaat je niet zwak opstellen in een sfeer van wantrouwen… Vertrouwen is essentieel om te laten merken hoe het echt met je gaat. Dat is tenminste hoe ik er tegenaan kijk.

 

Die eerste periode met zowat niemand die geloofde hoe ernstig mijn situatie was… De ene helft dacht dat ik me aanstelde, de andere helft zei het recht in mijn gezicht. Op een paar heel zeldzame zieltjes na die verder keken…

Ik HAD mijn droomjob… Een diploma waar ik zo hard had moeten voor vechten door mijn wankele gezondheid.

Als ik in staat zou geweest zijn om rechtop te staan, zou ik dan niet gewoon voor de klas staan…

De aanhoudende kritiek van mijn man:

  • “Laat ze je maar snel oproepen om te gaan werken, je mankeert niks!”
  • “Ik moet voor alles alleen opdraaien!”
  • “Jij wil nooit ergens mee naartoe gaan!”
  • “Jij hebt niks voor mij over.”
  • En als ik vroeg om wat te doen, wat te halen… “Doe het zelf, je bent toch de hele dag thuis.”

Dat is precies wat je niet nodig hebt als je niet goed voelt en als je toch al niet goed in je vel zit.

 

Ik voelde me nutteloos, onbegrepen…

De helft van de dag kon ik alleen maar liggen… Ik kon niet eens een boek vasthouden om te lezen..

Dus ik lag ziek te zijn, maar zo langzaam dus ook te zwelgen in zelfmedelijden (en dat laatste is een heel gevaarlijk goedje).

Als ik wel wat energie had, zat ik voor de computer. Lang leve online shoppen, want ik kon natuurlijk niet fysiek naar de winkel gaan. Ik surfte me gek, webwinkels en tweedehands websites. En ik kocht me te pletter. Naarmate het saldo van mijn rekening kromp voelde ik me beter. En dan die kick als er een pakje geleverd werd. Een zalig gevoel… tenminste… toch voor even… Want, al gauw groeide de berg gekochte ‘dingen die ik eigenlijk niet echt nodig heb’ en zakte mijn humeur weer…

 

Als ik het nu bekijk, probeerde ik dat grote gapende gat waar mijn hart hoorde te zitten gewoon op te vullen met nutteloze rommel… Moet ik nog vertellen dat dat niet lukte?

 

Mijn diagnose was mijn redding…

Erkend worden als ziek, ten minste toch door een aantal mensen… Ik was dolgelukkig met mijn denkbeeldige etiketje.

 

Nu, zoveel jaar later…

Ik moest onlangs naar de specialist. Testen gaan afleggen, erg slechte testresultaten. Nu, dat had ik verwacht, ik leef elke dag met mijn eigen kwakkelende lijfje. De dokter keek er naar met gefronste wenkbrauwen.

Mevrouw, als uw testen zo slecht zijn, dan zijn er dagen dat u uzelf schade toebrengt door gewoon rechtop te staan. U moet erg veel moeilijke dagen hebben. Ik bewonder uw moed.

Ik had die man wel willen omhelzen toen hij dat zei… Dat beschrijft zo precies het gevoel dat ik op sommige dagen heb. Als ik wil opstaan en maar nauwelijks kan… Als ik liever zou blijven liggen of zitten…

 

Ik ga niet zeggen dat de mening van anderen me niet meer raakt, want dat doet het wel, soms doet het gewoon pijn. Maar ik ben nu beter omingd. En ik zie nu beter wiens mening er wel en wiens mening er niet toe doet.

 

En hoe moeilijk ik het toen ook had en nu soms nog heb. Ik ben er uit geraakt.

Denk daaraan als jullie het zelf moeilijk hebben.

Er is altijd hoop.

 

Liefs,

Cinder

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s