Het is niet aan jou!

Is het aan jou om te zeggen dat mijn keuzes fout waren?

Jij en ik, twee collega’s die door het werk samengevoegd zijn. In de buitenwereld zou niets onze levens aan elkaar doen raken. Geen werelddelen, geen gezamenlijke interesses.

We hebben een diepgaand gesprek, ah dat probeer ik toch. Voor ééns probeer je naar me te luisteren, denk ik. Want je hebt tijd over, en misschien luister je gewoon naar mijn praten omdat je je verveelt. Al wat ik dan maar zeg lijk je te verstoren met je kritiek, of je luistert met een half oor en spring je van het ene op het andere onderwerp.
Wat je ook doet is na mijn uitleg over jezelf beginnen, net alsof je net niet gehoord hebt wat ik zei en je alleen maar aan jezelf denkt.

Het gesprek nog niet afgelopen spring je recht om een tas koffie te nemen en iets anders te gaan doen, iets onbelangrijks. Is het een reden om niet dieper in te gaan op mijn gevoelens? Of zie je gewoon niet hoe ik me voel? Volgens mij ben je gewoon dom en blind, was dit wel een gesprek? Zie je niet dat ik voor één keer moeite deed om mijn hart voor je open te leggen?

 

Mijn stappen, doelen. Maar ik ben er nog niet!

Ik heb geleerd om mezelf te zijn, mijn gevoelens te delen en te laten zien, mijn mening uit te spreken. Dat was stap één.
Stap twee: gehoord worden, gezien worden, is een hele andere zaak!

Ik ben zo teleurgesteld. Ik dacht dat ik mijn doel gehaald had: ik kan eindelijk mezelf zijn! Maar blijkbaar ben ik er nog niet… Waarom lijkt niemand naar me te luisteren? En als mensen je horen staan ze alleen maar klaar met kritiek. En raad waarvan ze denken dat ze de juiste geven.

Ze denken je te kennen, maar doen geen moeite om naar je te luisteren, om echt te kijken.

 

24 is het aan jou

 

Zeven uur later schrijf ik verder aan dit artikel… Mag ik stap twee wat aanpassen?

 

Ze zijn er nog wel, alleen ze vinden is moeilijk…

Gelukkig zijn er wél nog mensen die me horen, die tijd nemen en aandachtig luisteren naar wat ik zeg. Ja, er zitten zelfs goede zielen tussen mijn collega’s!

Er is er zo eentje als ik iets vertel dat ze onbewust haar hoofd wat schever houdt, en haar ogen iets fijner tot streepjes knijpt… Ze doet het subtiel, maar als ze daarbij ook nog eens recht in mijn ogen kijkt dan weet ik dat ze me probeert te begrijpen. Ze doet tenminste moeite, ook al zal ze nooit mijn wereld begrijpen.

Ze opent haar ogen en oren, dat is al heel wat anders. Ze neemt geen vooroordelen of ongegronde kritiek in haar mond. Stiekem vind ik haar fantastisch! Ze is ook recht voor de raap, op een zachte manier zal ze je vertellen wat ze van je vindt. Een geluk dat zij er nog is, zonder dat ze het weet trek ik me aan haar op. Ik kan haar niet alles vertellen, ze is een collega. Maar weten dat er mensen zijn die naar me luisteren en me écht zien, is geruststellend.

 

Dus stap twee, mijn nieuwe doel: me omringen met de juiste mensen die écht hun ogen en oren voor me openen.

 

 

Coco

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s