Theater liefde met Marilyn

Af en toe ga ik naar een voorstelling. Ik ben dol op muziekvoorstelling, en onlangs ging ik naar een musical. Ik neem het er de brochure even bij, dit is de voorstelling waar ik heen ging:

 

Goodbye, Norma Jeane

De laatste avond uit het leven van Marilyn Monroe

  1. Een jongeman belt aan bij Norma Jeane Baker. Ooit beter bekend als Marilyn Monroe, van wie de  wereld niet beter weet dan dat ze 26 jaar eerder, op 5 augustus 1962, overleed. Norma laat de jongeman binnen en vertelt hem over een jong meisje dat in een Hollywoodwereld belandt vol leugens, bedrog en klatergoud. Waar Marilyn eerst een bevrijding leek, werd ze plots een gevangenis voor Norma Jeane. Haar verhaal is er een van onbereikbare liefde, een peilloos diepe depressie, intens verdriet, vernietigende onzekerheid en eeuwige hunkering. Toen Marilyn stierf, was de wereld een ongelukkige ster armer, maar een opgeluchte vrouw rijker… ‘Goodbye, Norma Jeane’ of de laatste avond uit het leven van Marilyn Monroe.

 

Maar, wees gerust, ik ga hier geen recensie schrijven over de voorstelling, ik ga hier niet jubelen hoe geweldig ik het allemaal vond.

Zoals veel dingen, deed het me nadenken. Vooral omdat ik het een heel meeslepend verhaal vond, waar ik helemaal in meegezogen werd. Toch maar een klein tussentijds applausje voor de acteurs die het zo overtuigend gebracht hebben.

Ik kon me helemaal inleven in het hoofdpersonage, ik voelde haar pijn. Ik weet het is fictie, en het is een interpretatie van iets dat, best mogelijk, heel anders gelopen is. Maar in het verhaal dat ik gisteren zag, de tragische figuur die ik gisteren zag, die door een keuze die ze ergens in haar leven gemaakt had, door te zijn wie ze was, niet samen kon zijn met degene waar ze van hield… Tsja, zoiets grijpt me aan.

En zo werd het in mijn ogen toch nog een tragisch liefdesverhaal. Gaat niet elk verhaal ooit verteld over de liefde?

 

Er werd een uitspraak van Marilyn aangehaald die me ook aan het denken zette:

A wise girl kisses but doesn’t  love, listens but doesn’t believe and leaves before she is left.

Een erg cynische uitspraak dacht ik in eerste instantie. Bij nader inzien… hoe vaak zou je hart in scherven moeten gelegen hebben eer je zoiets zegt. Hoe hard moet je gekwetst zijn eer je je geloof in de liefde verliest.

 

Een andere uitspraak die mijn aandacht trok:

Ik ben een klein meisje in een grote wereld, wanhopig op zoek naar iemand om lief te hebben.

Dat greep me pas echt naar de keel, omdat het zo herkenbaar is. Zit er niet in elke vrouw een breekbaar klein meisje dat we proberen verborgen te houden voor de boze buitenwereld. Omdat we bang zijn dat mensen ons niet begrijpen, omdat we bang zijn om onze zwaktes te tonen, omdat we bang zijn om vermorzeld te worden…

 

Zijn we niet allemaal op zoek naar iemand om lief te hebben, naar het gevoel om ons geliefd te voelen. Want zeg nu zelf, lief hebben en geliefd worden, je geliefd voelen, dat zijn toch ook echt de mooiste emoties die er bestaan. Is dat niet waar elk verhaal om draait… Is dat niet het ultieme doel in ieders leven.

 

Ik had dus veel om over na te denken na een ontspannend avondje theater. Maar net omdat het me aan het denken zette, omdat het me bezighield, vond ik het een goed stuk. Ik ga er in elk geval met mooie herinneringen aan terugdenken, en ik zou niet nee zeggen mocht ik de kans krijgen om het opnieuw te zien. En bij het volgend theaterseizoen hoop ik dat er opnieuw een portie musical in de brochure staat. Wie weet zet dat me dan ook weer aan het denken.

 

Cinder

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s