Partners of huisgenoten.

We wonen samen.
Zijn getrouwd.
Hebben een kind,
en beide werk.
Perfect leventje toch?

Thuis voelt niet als thuis. Werk voelt als moeten om de vaste lasten te kunnen betalen en even weg te kunnen zijn van thuis. Thuis doen we ieder ons eigen ding.

Maar liefde voel ik nog weinig. Een knuffel of een kus moet ik eigenlijk om vragen. Het voelt meer als huisgenoten. Ieder heeft z’n eigen huishoudelijke taak.
Als ik voorstel dingen samen te doen geeft hij vaak geen zin of wil hij wat anders. Tv kijken is niet mijn ding, dus zitten we ’s avonds op de bank, hij voor de tv en ik achter de laptop.
Eigenlijk mag ik niet klagen want hij doet best veel in en om het huis als ik dat soms hoor over andere mannen. En we zijn elke dag samen, er zijn genoeg mannen die dagelijks niet thuis komen vanwege werk.
Communiceren doe ik met hem, maar 9 van de 10 keer luistert hij niet eens naar wat ik hem vertel. Ene oor in (als het er al in gaat) en het andere weer uit.

Maar als ik dan andere mensen zie stralen, samen plezier zie hebben en samen lol zie hebben. Dan komt er een jaloers gevoel bij me naar boven. Voel ik me eenzaam en verdrietig.

Terugdenkend naar waarom ik met hem een relatie ben begonnen weet ik het eigenlijk niet meer. Wel waarom ik samen met hem ben gaan wonen, ik moest het huis uit want trok het niet meer bij me ouders. En als alleenstaande was het een stuk lastiger om een huis te huren. Waarom ik ben getrouwd? Omdat het handiger was vanwege ons koophuis en voor als we een kind zouden krijgen. Waarom we een kind samen hebben? Omdat ik graag moeder wou worden.

 

04 huisgenoten

 

Wat ik dan nu nog bij hem doe? Aangezien het niet meer goed, echt en liefdevol voelt? Omdat we samen ouders zijn van ons zoontje, samen een huis hebben gekocht én alleen een huis huren/kopen wel heel duur is en dat met mijn inkomen helaas niet lukt. Dus blijf ik maar bij hem. Probeer ik er wat moois van te maken met mijn zoontje en probeer ik zoveel mogelijk maar te doen alsof alles prima gaat.

En ja, ik ben sinds ik moeder ben enorm veranderd, mezelf kwijt geraakt, mezelf opnieuw aan het vinden, mijn denkwijze aangepast en dingen op andere manieren aan het bekijken. Dus misschien passen we door mijn veranderingen wel niet meer bij elkaar.

Mijn man weet hoe ik me voel en hoe ik het zie en ervaar. Meerdere keren zeg ik tegen hem dat ik de liefde mis, het dingen samen doen mis en het voelt alsof we huisgenoten zijn. Maar hij voelt en ziet dit niet zo. Hij ervaart het anders, waardoor ik tegen een muur aan loop.

Zullen de mensen die mij dat jaloersmakende gevoel geven ook maar doen alsof? Ik hoop het niet.

 

Janine

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s