Het ouderschap veranderd me.

Gelukkig groeien, maar met frustraties…

Zwanger worden

Het zwanger worden ging al niet vanzelf. Een ziekenhuistraject met vervelende onderzoeken en spuiten, zorgde er gelukkig wel voor dat ik zwanger werd. Maar het ziekenhuistraject was slopend. Er waren maar weinig die het wisten, want ik durfde het eigenlijk niet aan anderen te vertellen. Ik merkte bij de mensen die het wel wisten, ze het moeilijk vonden om er over te praten/vragen. Daarnaast mis(te) ik de échte interesse in mij van anderen, waardoor ik er zelf ook niet zo snel over vertelde. En het voelde als een soort van schaamte.

Dat maar weinig mensen het wisten, maakte de ziekenhuisbezoeken nog zwaarder. Continue was ik op me hoede of ik niet een bekende tegen kwam. Veel van de bezoeken deed ik alleen, mijn man wou/kon er niet altijd voor vrij nemen en de bezoekjes duurde soms maar 10 minuten, waardoor ik het vaak ook niet de moeite vond dat hij vrij nam. Maar achteraf gezien was het wellicht veel fijner geweest om samen die bezoekjes te nemen, toch een steun want echt prettig waren de bezoekjes niet.

 

Janine 01

 

Hoe ik veranderde

Ik veranderde als mens. Ben op de een of andere manier veranderd en me bezig gaan houden met het natuurlijk ouderschap en dit ook gaan uitvoeren tijdens het opvoeden. Naja proberen, want het lijkt bij anderen toch echt zoveel mooier dan ik echt zou willen. In mijn hoofd weet ik het prima hoe ik het wel en hoe ik het juist niet wil doen. Maar in het echt, valt het me zwaar en lukte het vaker niet dan wel hoe ik het in mijn hoofd heb zitten.

Suikervrij eten, ik wil het zo graag en merk ook echt aan mijn lichaam wat suiker met me doet. Ik wordt er moe van, futloos en daardoor best wel wat depressief. Maar die chocoladereep in de winkel roept om mij en als ik er thuis aan begin is die reep zomaar op. De cola helpt me om me toch wat wakker te blijven al is het maar voor even en is veel sneller gepakt dan een kop thee. De waterkoker gaat gerust 10x op een dag aan, waarvan ik misschien 2x een kop thee maak en 1x de thee ook warm op kan drinken. En daarbij komt dat alles met suiker goedkoper is dan alles zonder suiker en ik heb helaas nog steeds geen geldboom in mijn tuin staan.
Ook merk ik dat er meer mensen met dan zonder suiker eten, waardoor we als we op visite zijn bijvoorbeeld bij mijn ouders er alsnog suiker in wordt gestopt. Als ik dan benoem dat ik dat liever niet heb, wordt er gezegd jij mag wel wat meer aankomen en suiker ga je echt niet dood aan hoor.

Opvoeden door zorgvuldig te observeren wat de behoeften zouden kunnen zijn en met aandacht te kijken en te luisteren naar je kind, waardoor je op een rustige manier kan reageren en kan communiceren met je kind. Uitleggen wat je wilt van je kind en waarom. Ik probeer het en merk dat het vaak ook echt wel werkt, maar mijn zoontje heeft een sterke eigen wil en ik toch te vaak een kort lontje. Waardoor het vaker niet lukt dan wel.

Wasbare luiers gebruik ik met veel plezier. Vooral omdat ze gemakkelijker zijn dan gewone luiers. Geen gedoe meer dat ik weer geen luiers heb en dus weer naar de winkel moet voor luiers. Want ik kwam er vaak te laat achter, waardoor we toch regelmatig met spoed naar de winkel moesten. Dat het vies is en veel extra was valt reuze mee!

Veel naar buiten. Ik vind het enorm belangrijk dat we veel naar buiten gaan en veel buiten zijn. Maar moet me toch echt regelmatig naar buiten slepen. En met de kou in de winter ga je ook niet lekker buiten bij de kinderen zitten. De kinderen spelen wel, maar wat moet ik dan doen in de tuin in de winter. Dus maken we regelmatig een wandeling. Maar die wandeling zien we van alles, waardoor de wandeling vaak lang duurt. En als we op tijd staan, meer kinderen mee hebben of ik geen geduld heb dan is het meer frustratie dan plezier.

Vrij spelen is voor kinderen ook erg belangrijk, zelf ontdekken en ervaren wat ze kunnen en zichzelf ontwikkelen. Dit lukt me dan wel vaak, want daar heb je als ouder natuurlijk geen werk van. De kinderen lekker laten spelen en verder alleen maar kijken wat ze doen of de dingen doen waar ik anders niet aan toe kom zoals een wasje opvouwen.

Borstvoeding ben ik gaan geven uit gemak en geef ik nog steeds. Geen gedoe met flesjes, maar altijd bij de hand. Zo krijgt mijn zoontje toch voldoende vitamines en voedingstoffen binnen en hebben we toch even een momentje samen. Natuurlijk krijgt hij ook vast voedsel, maar daar heeft hij lang niet altijd zin in. Kinderen en eten vind ik echt een strijd. Warm eten wil mijn zoontje eigenlijk niet hebben en brood het liefst met pasta en als tussendoortje ook graag chocola. Ik probeer het zo gezond mogelijk te houden, maar betrap mezelf toch te vaak dat ik denk kijk vooruit krijg je toch je zin. Om me daarna gelijk een slechte moeder te voelen.

Samen slapen is enorm handig, niet meerdere keren je bed uit moeten omdat je kind huilt en bij je wilt drinken. En zelf zo gemakkelijk weer in slaap kunnen vallen. De nabijheid geven, die ik overdag voor mijn gevoel wel eens te weinig geef.

Dragen is enorm handig, je handen vrij en je kind dichtbij je. En als mijn kind achterop me rug zit, tijdens bijvoorbeeld een wandeling,  kan ik gewoon even vergeten dat ik geen kind heb en even denken dat ik alleen ben.

Zo min mogelijk tv kijken, een dingetje wat ik heel belangrijk vind. Als ze achter zo’n scherm zitten zijn ze maar op een ding gefocust en doen ze verder niets. Youtube filmpjes schijnen ook slecht te zijn, maar mijn zoontje vind ze het allerleukste. Samen kijken doen we eigenlijk nooit, want die tablet wordt toch vaak gebruikt zodat ik even een rust momentje heb.

 

Janine 02.png

 

 Tijd voor mezelf.

Wat ik nog wel het allermeeste mis is tijd voor mezelf. Altijd de verantwoordelijkheid voor een kind, 24 uur per dag. Ik kan niet meer rustig een dag winkelen, want in mijn achterhoofd ben ik bezig met mijn kind of  het wel goed gaat en of hij het wel leuk heeft. Rustig op de bank overdag met een boekje lukt me niet meer, ik heb er de rust en geduld niet meer voor. Maar al zou ik dat wel hebben, dan is er een kind wat toch ook wel graag een boekje wil lezen.

Uitslapen is al helemaal geen optie meer als ik het zou willen kan het al niet vanwege mijn zoontje die vroeg wakker is. Ik kies er daarom tegenwoordig maar voor om vroeg op bed te gaan en vroeg er weer uit te gaan. Erg vroeg eruit te gaan, want zo kan ik in alle rust nog even tijd voor mezelf pakken en een  tv programma terugkijken of even in alle rust bezig achter de laptop.

Een vrije dag is nooit meer vrij. Altijd zorgen voor mijn zoontje, want hij moet toch ook echt wel wat eten, drinken, schone luiers en wil natuurlijk ook aandacht. En hem een dag naar kinderopvang brengen terwijl ik thuis op de bank een filmpje ga kijken, voelt voor mij heel verkeerd dus zou ik ook niet doen.

Ik merk dat ik steeds gemakkelijker en luier aan het worden ben. Boodschappen het liefst thuis bezorgd en het liefst een schoonmaakster die het huis schoonmaakt zodat ik op een vrije dag het wat rustiger aan kan doen. Maar helaas boodschappen bezorgen ze hier nog niet aan huis en een schoonmaakster is te duur waardoor we die dan maar niet nemen.

 

Hulp vragen

Iedereen heeft het tegenwoordig druk, dus ik ga ook zeker niet zo snel hulp vragen aan anderen. In het begin heb ik het een paar keer geprobeerd of nu ja stille hints gegeven. Mijn moeder die zei dat ze haar ramen had gewassen, waarop ik zei dat die van ons ook nodig moesten. In de hoop dat ze voorstelde die bij ons te komen doen, maar helaas.

Wat zou ik het fijn vinden als iemand zou zeggen: ik zorg wel even zaterdag voor je zoontje kan jij even lekker een dag tijd nemen voor jezelf. Nee ik ga dit niet vragen, want dit voelt als een ander belasten.

 

Lat te hoog.

Wellicht leg ik de lat voor mezelf te hoog. Altijd heb ik alles al perfect willen doen, bij mijn ouders deed ik het nooit goed genoeg. Waardoor ik dit nu nog steeds denk. Tijdens mijn werk als gastouder wil ik de volledige aandacht hebben voor de kinderen.

De kinderen staan voorop en ik zal niet zo snel een boekje gaan lezen of achter de laptop bezig gaan, als de kinderen er zijn. Ouders betalen mij en dus moet ik daar ook voor gaan werken, net als bij een betaalde baan. Dus tijdens mijn werk als gastouder, doe ik alleen de dingen die ik ook zou kunnen doen tijdens het werken op een kinderdagverblijf. Tijd en aandacht voor de kinderen en niet tussendoor het huishouden doen, geen wekelijkse boodschappen halen en al helemaal geen vriendinnen over de vloer. Maar als ik dan kijk naar andere gastouders denk ik wel eens dat ik wat meer kan doen en het mezelf allemaal te moeilijk aan het maken ben.

Maar niet alleen tijdens het werken als gastouder, ook tijdens de dagen zonder opvangkinderen. Want op de dagen dat ik vrij ben heb ik vaak niet zoveel zin om nog wat leuks te doen met mijn zoontje, waardoor we regelmatig even de tablet pakken.

Tegenwoordig plan ik echt maar dingen met hem, zodat ik echt aandacht voor hem heb. Zoals een lange wandeling in het bos, samen zwemmen of naar de bieb boekjes uitzoeken en die dan thuis samen lezen. Voor mijn gevoel kan en mag ik ook dan niet languit op de bank zitten en niks doen, maar moet ik er zijn en me bezig houden met mijn zoontje.

 

Janine 03.png

Jaloers

Als ik dan regelmatig om me heen kijk ben ik best wel jaloers op die moeders die het allemaal zo perfect doen. Die vol liefde en aandacht hun kinderen opvoeden en het wel lukt het op de bewuste en natuurlijke manier te doen.
Er zijn ook genoeg moeders die dit niet op deze manier doen, maar de natuurlijke bewuste manier is wel de manier die mij het beste aanspreekt. Het frustreert me dat het niet lukt. Misschien moet ik wat minder streng voor mezelf zijn. Want wellicht lukt het die moeders ook niet perfect en hebben ze net als ik regelmatig een masker op. Anderen beter en mooier voordoen hoe het eigenlijk is en gaat, want je wilt niet falen of kritiek krijgen van andere moeders.
Dat er ouders zijn die hun kind wat aandoen, kan ik soms best wel begrijpen maar wil ik absoluut niet goed praten! Het leven als ouder is niet gemakkelijk, de kinderen halen je energie uit je, maken je vermoeid, halen het ergste van je naar boven en zorgen dat je een enorm kort lontje hebt.
Het moederschap vind ik echt enorm pittig en zwaar. Ik heb mijn kind nog nooit wat aan gedaan, maar heb het toch wel een aantal keer gedacht maar het lost niks op, waardoor ik het (hopelijk) ook nooit zou doen.

 

Moeder zijn misschien niet voor mij weggelegd.

Misschien was het wel beter geweest dat ik geen moeder was geworden. Gewoon alleen met kinderen was gaan werken, waardoor ik de vrijheid na werktijd gewoon weer terug had. Weer kan uitslapen op een vrije dag, de hele dag in bed kan blijven liggen, gewoon weer doen waar ik zelf zin in heb en geen verantwoordelijkheid meer hebben behalve voor mezelf.

Maar ik ben ook dankbaar. Dankbaar met mijn man die veel in het huishouden doet en helpt, al kan het naar mijn idee altijd meer we wonen tenslotte samen in dit huis.
Dankbaar dat ik moeder ben. Want er zijn genoeg vrouwen die geen moeder kunnen worden.

Gelukkig zijn er ook momenten dat ik kan genieten van mijn zoontje en we leuke dingen samen doen, dus je hoeft echt geen jeugdzorg o.d. in te gaan schakelen na het lezen van dit artikel.

 

Bedankt voor het lezen!
Janine

 

2 gedachten over “Het ouderschap veranderd me.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s